روستای ما، خانهی همهی ماست
دیروز هنگام عبور از جادههای زیبای سرسختی، چشمم به این مبل افتاد که در کنار جاده رها شده بود. منظرهای که در کنار طبیعت زیبا، درختان، باغها و کوههای سرسختی، واقعاً جای تأمل داشت.
با خودم فکر کردم: چه کسی باید این مبل را بردارد؟
آیا جاده و فضای عمومی روستا، بخشی از خانهی ما نیست؟
همانطور که زباله و وسیلهی اضافی را در خانهمان رها نمیکنیم، نباید کوچه، جاده و طبیعت روستا را هم محل گذاشتن وسایل اضافی خود بدانیم.
در روستا سطلهای زباله وجود دارد و اگر وسیلهای دیگر قابل استفاده نیست، میتوان آن را در محل مناسبی گذاشت تا برای جمعآوری آن اقدام شود.
شاید گذاشتن یک مبل کنار جاده برای یک نفر مسئلهی کوچکی باشد؛ اما اگر هرکدام از ما وسیلهی اضافی خانهمان را کنار جاده بگذاریم، زیبایی روستا خیلی زود قربانی بیتوجهیهای کوچک ما خواهد شد.
سرسختی فقط خانههای ما نیست؛
باغها، جادهها، کوچهها و طبیعت زیبای آن هم خانهی مشترک همهی ماست.
بیاییم همانقدر که به زیبایی خانهی خود اهمیت میدهیم، به زیبایی روستایمان هم اهمیت بدهیم .
سرسختی زیباست؛ زیباییاش را با دست خودمان کمرنگ نکنیم .
هوشنگ بهمنی
