همکاران عالیقدرم
دانش اموزان عزیزم
اولیای محترم و ارجمندم
سرانجام به پایان حدود ۱۲ سال زندگی پرافتخار در دبیرستان سما رسیدم،
بگذارید بگویم در این چند روز چه صحنه های زیبایی که رقم خورد! چه پیام ها و تماسهای محبت آمیزی که اشک از چشمانم جاری نمود تا سالها خدمات صادقانه ام را بی پاداش احساس نکرده باشم ؛ تا بتوانم بیشتر به خود ببالم ...
آری اکنون وقت رفتن است و یادتان مثل یاسی که پنجره را در آغوش میگیرد دلم را فتح کرده است؛ هنوز صدای مهربانتان را حس میکنم چون صدای بال کبوتران سفیدی که یکباره پرواز می کنند ...
خداوند شاهد است که در همه این سالها همه توانم را با باور و اعتقادی محکم، برای خدمت به امانت های ارزشمندی که به من سپرده شد به کار گرفتم و از هیچ اقدامی فروگذار نکردم چرا که میدانستم در راه عشق ایثار می باید نه انجام وظیفه .
در این ۱۲ سال در کنار دانش اموزان و اساتیدم زیباترین و پرشکوه ترین خاطرات زندگی ام رقم خورد؛ چه بسیار انسان های بزرگ، فرهیخته و شریفی که در مسیرم قرار گرفتند و چه درسها که از آنها آموختم و حاصلش تلاش مقدسی شد که با باوری عمیق بخواهم به دانش اموزانم پیش از هر چیز درس انسان بودن و شریف زیستن را بیاموزم.
از طرفی در این مدت، رکوردهای بی نظیری در تاریخ سمای کشور ثبت شد و مدرسه با کسب رتبه های ملی حتی جهانی بسیار، خوش درخشید و آوازه اش در همه جا طنین انداز شد؛ بی تردید این همه به خاطر همت والای دانش اموزان و تیم بی نظیر اساتیدی بود که گرد امده بودند.
عزیزانم
زیر بسیاری از خاطرات زیبا و ماندگار من اثر انگشت شما و کوچه ها ی قلبم سرشارخاطرات بزرگی ست که از شما دارم...
و اکنون در لحظه تلخ هجران، بابت تمام نارسایی ها ، قصورات و کمبودها، صمیمانه از محضرتان پوزش می طلبم و از شما می خواهم بنده را ببخشید.
در پایان عاجزانه خواهشمندم حلالم بفرمایید اگر در نهان و آشکار در حق تان اندیشه ای ناصواب یا سخن و عملی ناروا یا جفایی، روا داشته ام؛
و نخواهید که سنگینی این بار عظیم بر شانه های شکسته ام باقی بماند ...
هر کجا باشم یاد و خاطره تان تا ابد در ذهن و قلب من جاوید است.
پروردگار بزرگ نگهدارتان باد
محمد رضا حسینی
