⇔🔹️ثقلین🔹️⇔

حَدَّثَنَا عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ قَالَ حَدَّثَنَا بِشْرٌ عَنْ فَضَالَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ: حُمِلَ إِلَی‌ الإمام أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ صلوات الله علیه مَالٌ مِنْ خُرَاسَانَ مَعَ رَجُلَيْنِ مِنْ أَصْحَابِهِ لَمْ يَزَالاَ يَتَفَقَّدَانِ اَلْمَالَ حَتَّی‌ مَرَّا بِالرَّيِّ فَرَفَعَ إِلَيْهِمَا رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِمَا كِيساً فِيهِ أَلْفَا دِرْهَمٍ فَجَعَلاَ يَتَفَقَّدَانِ فِي كُلِّ يَوْمٍ اَلْكِيسَ حَتَّی‌ دَنَيَا مِنَ اَلْمَدِينَةِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ تَعَالَ حَتَّی‌ نَنْظُرَ مَا حَالُ اَلْمَالِ فَنَظَرَا فَإِذَا اَلْمَالُ عَلَی‌ حَالِهِ مَا خَلاَ كِيسَ اَلرَّازِيِّ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ اَللَّهُ اَلْمُسْتَعَانُ مَا نَقُولُ اَلسَّاعَةَ لِلإمام أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ صلوات الله علیه فَقَالَ أَحَدُهُمَا إِنَّهُ كَرِيمٌ وَ أَنَا أَرْجُو أَنْ يَكُونَ عَلِمَ مَا نَقُولُ عِنْدَهُ فَلَمَّا دَخَلاَ اَلْمَدِينَةَ قَصَدَا إِلَيْهِ فَسَلَّمَا إِلَيْهِ اَلْمَالَ فَقَالَ لَهُمَا أَيْنَ كِيسُ اَلرَّازِيِّ فَأَخْبَرَاهُ بِالْقِصَّةِ فَقَالَ لَهُمَا إِنْ رَأَيْتُمَا اَلْكِيسَ تَعْرِفَانِهِ قَالاَ نَعَمْ قَالَ يَا جَارِيَةُ عَلَيَّ بِكِيسِ كَذَا وَ كَذَا وَ أَخْرَجَتِ اَلْكِيسَ فَرَفَعَهُ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ إِلَيْهِمَا فَقَالَ تَعْرِفَانِهِ قَالاَ هُوَ ذَاكَ قَالَ إِنِّي اِحْتَجْتُ فِي جَوْفِ اَللَّيْلِ إِلَی‌ مَالٍ فَوَجَّهْتُ رَجُلاً مِنْ اَلْجِنِّ مِنْ شِيعَتِنَا فَأَتَانِي بِهَذَا اَلْكِيسِ مِنْ مَتَاعِكُمَا .

عقد العشرة بحساب العقود هو أن تضع رأس ظفر السبابة علی مفصل أنملة الإبهام لیصیر الإصبعان معا کحلقة مدورة أی الدنیا عند الإمام علیه السلام کهذا الحلقة فی أن له أن یتصرف فیها بإذن الله تعالی کیف شاء أو فی علمه بما فیها و أحاطته بها.

با دست خود دایره ای را تشکیل داد؛ به این صورت که سر انگشت سبابه را بر مفصل یکی از بندهای انگشت شست قرار دادند، تا این دو انگشت به کمک هم مانند حلقه ای گرد درآیند. یعنی دنیا در نزد امام مانند این حلقه است در این که می‌تواند به اذن خداوند متعال در آن هر تصرفی را که می‌خواهد بنماید. و یا منظور این است که، دنیا در نزد امام مانند این حلقه است از این جهت که به هر چه در آن است علم دارد و به آن احاطه کامل دارد.
بحارالأنوار جلد ۲۵ صفحه ۳۶۷