dream

دير سين زدن از تو، قطع ارتباط از من. بى تفاوتى از تو، فاصله گرفتن از من. كم توجهى از تو، كم رنگ شدن از من. سرد شدن از تو، حذف کردن از من. منتظر گذاشتن از تو، منصرف شدن از من. سكوت از تو، خداحافظى از من. كم گذاشتن از تو، كنار كشيدن از من. اولويت نبودن از تو، دست كشيدن از من. ناديده گرفتن از تو، فرامو…

‏بخشش مکرر، تکرار مجدد میاره.

‏_استوری گذاشتم آدما چقدر مار شدن ؛ ‏خود افعی ریپلای کرده : گل گفتی.

مهم نیست‌ چقدر دوسش داری، اون لحظه ای‌ که می‌فهمی نه مشکلاتتون قراره حل بشن، نه می‌تونی ببخشیش، نه می‌تونی ادامه بدی، نه دلت باهاش صاف‌ می‌شه، نه دیگه بهش فکر‌ می‌کنی حس خوب می‌گیری، نه حتی می‌تونی باهاش حرف بزنی و توی چشماش نگاه کنی؛ اون لحظه لحظه ی پایان و سقوط اون آدم توی زندگی تو برای همیشه‌ست. …

‏اگه برگردم عقب، خیلی از پیام‌های بلندم تبدیل میشن به یه «باشه». ‏آدم‌ها بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم، ارزش توضیح دادن نداشتن.

یه جایی فهمیدم که مهم نیست چقدر آدم درست و اصیلی باشی آدما آخرش تورو از دریچه ذهن خودشون میبینن نه از دریچه حقیقت.

من کینه ای نیستم، ولی نمیتونم آدمایی که عمیقاً ناراحتم کردنو ببخشم.

شمارو نمیدونم ولی من اگه برگردم عقب، هر متن بلندی که برای کسی فرستاده بودم یا توضیحی داده بودم رو پاک می‌کنم و به جاش می‌نویسم «باشه»؛ هیچ چیز و هیچ کسی ارزشش رو نداشت.

من هیچگاه نمیخواستم با تو وارد بحث شوم؛ من فقط میخواستم، به تو بفهمانم که رفتارهایت چگونه مرا آزار می‌داد. اما هر بار مجبور به معذرت خواهی شدم. چون ناراحتی تو، برای هر دوی ما مهم‌تر بود.

اگر بخوام مودمو توصیف کنم اینجوریه که: خستم ولی جوری نیست که با خوابیدن بشه حلش کرد، عصبیم و چیزی نیست که آرومم کنه فقط عصبی‌تر میشم، بی‌قرارم ولی نمی‌دونم برا چی و آهنگو ترجیح می‌دم به حرف زدن با آدما، من خستم ولی نمی‌دونم از چی.

از تو توقع زیادی ندارم؛ جز اینکه با چند بطری شراب، پاکت های سیگار و پلی لیست موسیقی های کلاسیک به خانه‌ام بیایی تا در آغوش هم صحبت کنیم.

هربار که تو چشمت نگاه میکردم از خدا میخواستم که هیچوقت تو نگاهِ کسی جز من اینجور خوب نیای :)

دیگه پیامی از من دریافت نخواهی کرد، این داستان با همه‌ی خوبیا و بدیاش برای همیشه به پایان رسید.

تهش سرت می‌خوره به همون سنگی که می‌زنی به سینت.