روچنه (سروه رحمانی)

طبق نظریه‌ی«گوشِ سوم»، درمانگر «خنثی»، مثل پرده‌ای سفید، مسیر را باز می‌کند تا آنچه در دنیای درونیِ بیمار می‌گذرد، به‌مرور سربرآورد و شناخت، ژرف‌تر شود.

ما واقعاً شنونده‌هایی بسیار مشغول و بسیار فعال هستیم. درمانگرانِ روان‌کاوانه دقیقاً توجه می‌کنند که چه می‌شنوند و چه نمی‌شنوند، و این شنیده‌ها چه احساسات و واکنش‌هایی را در ما ـ هم در سطح و هم در لایه‌های عمیق‌تر- برمی‌انگیزد.

این یادداشت صرفاً برای اهداف آموزشی و اطلاع‌رسانیِ عمومی است و جایگزینِ توصیه، تشخیص یا درمانِ حرفه‌ای نیست. همیشه در مورد هر پرسشی که درباره‌ی یک وضعیتِ سلامتِ روانی دارید، از درمانگر، پزشک یا ارائه‌دهنده‌ی خدماتِ سلامتِ واجدِ صلاحیتِ خود کمک بخواهید.

این یادداشت، برگردان اولین نوشته از مجموعه‌ی «از یک روان‌کاو بپرسید» است، که در وبلاگ TAP وابسته به انجمن روان‌کاوی آمریکا منتشر شده است. این مجموعه، به مسائل بالینی پیچیده‌ای می‌پردازد که ذهن خوانندگان وبلاگـ یعنی درمانگرانِ در حال کار، کارآموزان، دانشجویان و همچنین افراد عادیِ علاقه‌مند به سلامت روان ـ را مشغول می‌کند.

روان‌کاو عزیز،

درمان برای من نابرابر به‌نظر می‌رسد، چون من فقط یک درمانگر دارم، اما او این‌همه بیمار دارد. من مدام به گفت‌وگوهای‌مان فکر می‌کنم. از خودم می‌پرسم آیا او هم بیرون از جلسات به من فکر می‌کند؟
ـ م.
شمال‌شرقِ آمریکا