در نشست تحلیل فیلم «باشو، غریبهی کوچک» در مدرسهی روانشناسی راه رشد، بخش مهمی از گفتوگوی ما به مسئلهی زبان اختصاص داشت؛ نه فقط زبان بهمعنای مجموعهای از واژهها، بلکه زبان بهعنوان امکانی برای نزدیکشدن به تجربهی دیگری.
🔺باشو و نایی زبان مشترکی ندارند. آنها ناچارند ارتباط را از ابتدا بسازند؛ با چند کلمه، با نگاه، با مراقبت و با ماندن در رابطه، حتی زمانی که هنوز یکدیگر را بهدرستی نمیفهمند.
امروز که بار دیگر خبر جنگ از جنوب ایران میرسد، فکرکردن به باشو معنای دیگری پیدا میکند.
ما از شهرهایی نسبتاً امنتر، نگران کسانی هستیم که در معرض فقدان و ناامنی قرار گرفتهاند.
🪷شاید نتوانیم تجربهی آنها را در این روزها بهطور کامل درک کنیم، اما میتوانیم از شنیدنشان و تلاش برای ساختن زبانی مشترک کنار نکشیم.
@raheroshd_school
