حرف‌های نگفته

- معین دهاز

«بارها قلم برداشتم از عشق بنویسم اما نشد. من و عشق سال‌ها بود که در پی یکدیگر گشتیم و حال روبروی هم ایستاده بودیم با خاطراتی که هردوی ما را نابود کرده بود. من نیمه جان و او به ستوه آمده بود. عشقی که به سراغم آمده بود آرام بود. عشقی لطیف و مهربان که قلبم را صیقل داده بود. عشق آمده بود اما قلبم اندک چیزی را حس می‌کرد. تپش های نامنظم قلب من اندکی آرام گرفته بود اما هنوز بوی مرگ می‌داد. عشق آمده بود، اینجا در خانه‌ی من نشسته بود اما مکالمه‌ای نداشتیم. من عصبانی بودم و او کینه داشت. او مرا سوزانده بود و من حرامش‌ کرده بودم. حال روبروی هم بودیم و من با غم و حسرتی به او نگاه می‌کردم که تنها او می‌دانست یعنی چه! من رفتنی نبودم و عشق این را نمی‌دانست. من سودای رفتن دارم اما ریشه در این خاک دوانده بودم. ما روبروی هم بودیم بدون اینکه من و او «ما» بشویم. حسرتی که در دلم مانده بود تا آخرین لحظه خواهد ماند. من نمی‌دانم چرا از خواب هایم دست برنمی‌داشت. تو که در غم هایم نبودی چرا هنگام غم در آغوشم می گیری؟ چرا این هذیان عشق تمام نمی‌شد؟ چرا من و عشق هیچگاه باهم نبودیم؟ حال ما مهمان یک فنجان چای بودیم. خاطرات می‌گذشتند و ما بیشتر خاکستر می‌شدیم. ما هیچگاه در یکدیگر حل نمی شدیم و این همان حسرتی بود که در قلبم تا ابد می‌ماند. قلبی که زخم را بهتر از محبت نگه می‌داشت نمی‌توانست عاشق بماند. حال من گریه می‌کنم و عشق سودای معجزه می‌دهد اما من یک بار از عشق زنده بیرون آمده بودم و تک پر سیمرغم را سوزانده بودم. حال مگر با معجزه‌ی زال من می‌توانستم سیمرغی را برای نجات پیدا کنم. من به سیمرغ برای نجات این ققنوس نیاز داشتم.»

«نمی‌شود نوشت. این درد در کلمات نمی‌گنجید. کاش هر یک کلمه‌ای که می‌نوشتم اشکی را لمس می‌کردید. من اما در این گوشه میمیرم و کسی مرگم را نمی‌فهمد. من زنده می‌شوم و باز هم ادامه می‌دهم و چه کسی از جنگ بی پایان من لذت می‌برد جز من؟ من برای چشیدن لحظه به لحظه‌ی درد به هر دری می‌زدم. عاشق لمس این درد و رنج بودم. عاشق بودم که چشمم خیس شود. عاشق بودم یا معتاد که دلیلی نداشت. غمی که سالیان سال در وجودم ریشه داشت را نمی‌توانستم بیرون کنم. غم می‌ماند ولی کینه و نفرت باید می‌رفتند. این درخت تنومند غم با کینه و نفرت خشک میشد و من به قطع شدن این درخت راضی نبودم. کینه را بیرون می‌کنم تا غم بماند. شما را بیرون می‌کنم تا غم بماند."من می‌روم اما غم می‌ماند." حال گریه می‌کنم برای این حال و آن حالم. دلی که برای خودم می‌سوزد را کجای این قاب جا دهم؟ آرزو هایی که دفن کردم را کجا بگذارم؟ من اگر می‌رفتم چه کسی می‌فهمید که حسرتی دارم؟ ناشناس مانده بودم. ناشناس و خندان در کوچه‌های شهر می‌گشتم. اگر می‌رفتم باز هم مرا به خنده یاد می‌کردند. می‌خندیدم و آرزوهایم را به آتش می‌کشیدم. در این سرزمین یکی باید می‌سوخت که دیگر بسازد. باید سوخت و ساخت. ما سوختیم تا بسازند، تا قبر مجلل ما را بسازنند.»

-احمدرضا احمدی