ཧᜰ꙰ꦿ➢پروکسی νρn"

⦿ ۴۶ – بیرون نرو پس از اذان، مگر به ناچاری
اذان که بلند شد، مسجد جای ماندن است؛ جای انتظار نماز و آماده‌سازی دل. اگر بی‌سبب بیرون بروی، هم فضیلت درک اول وقت را از دست می‌دهی و هم حرمت خانه‌ی خدا را. تنها در صورتی قدم بیرون بگذار که کاری بی‌چاره‌کننده و ضروری پیش آمده باشد، وگرنه تا برپایی نماز، جای تو همان صف اول است.


⦿ ۴۷ – برای هر نماز واجب، اقامه را فرو مگذار
اقامه، نه فقط اعلامِ نزدیک‌شدنِ نماز، بلکه آماده‌سازی روح برای ورود به مناجات است. این جمله‌های کوتاه، دل را از غیرخدا خالی می‌کند و حضور قلب را بیشتر می‌سازد. برای نماز صبح تا عشا، همیشه اقامه بگو تا نمازت را با نظم و وقاری شایسته به جا آوری.



⦿ ۴۸ – میان اذان و اقامه، دریچه‌ای به سوی اجابت
در این فاصله‌ی کوتاه اما پرمایه، درهای آسمان به روی دعا گشوده‌ست. دستِ نیاز بلند کن؛ اول برای گره‌گشایی از کار خودت، سپس برای همه‌ی برادران مسلمانی که در هر جای جهان، در سختی درمان، تنگدستی، غربت یا اندوهند. این دم را غنیمت شمار که شاید همان یک دعا، سرنوشت روزگارت را دگرگون کند.


⦿ ۴۹ – در ساختن مساجد محروم، شریک خیر باش
بسیارند جاهایی که مسجد، تنها پناهگاه اهالی‌ست اما سقفی ندارد یا دیوارهایش ترک خورده. در چنین جاهایی، تنها با یک کمکِ مالی، یا حتی با حضورِ فیزیکی و کارِ بی‌چشمداشت، می‌توانی سنگی بر سنگی بگذاری که وزنش در ترازوی آخرت، از کوه‌ احد سنگین‌تر است. یاور مردم باش و در این کار خیر، پیشگام

⦿ ۵۰ – مسجد را چون جان، گرامی بدار
مسجد خانه‌ی خداست و حرمت‌داشتنِ آن، نشانِ ایمانِ ماست:
• با پای راست وارد شو، چون واردِ حریمِ امنِ خدا می‌شوی.
• در نظافتِ آن بکوش؛ چه با جارو کردن، چه با رعایت پاکیزگی کفش و لباس.
• از سخن زشت و یاوه بپرهیز، که مسجد جای ذکر است نه لغو.
• دویدن و خنده‌ی بلند در آن روا نیست؛ آرامش و وقار، زیبنده‌ی این مکان مقدس است.
• و هنگام خروج، پای چپ را نخست بیرون بگذار تا با ادب کامل، از حریم خدا بیرون روی؛ همان‌گونه که با ادب وارد شدی