𝕻𝖊𝖗𝖑𝖆 𝖂𝖔𝖗𝖉𝖘

از دور برات دست تکون دادم. هودی قرمز و شلوار جین آبی پوشیده بودی و توی محوطه سینما مثل یه ستاره می درخشیدی. کلی زحمت کشیده بودم تا تونسته بودم برای سینما رفتن قانعت کنم. پس امروز برام ارزش خاصی داشت.
همین که بهم رسیدی، بلیت ها رو توی دستت گذاشتم و همونطور که به سمت دکه پاپ‌کورن می رفتم گفتم:
+ همینجا وایستا الان بر می‌گردم.
قبل از اینکه برم تونستم لبخندت رو ببینم، خدای من، چطور انقدر زیبا می‌خندی؟
سریع با سطل بزرگ پاپ کورن برگشتم. دستت رو گرفتم و به سمت پرده کشیدم، با لبخند قشنگت که هنوز روی لب های خرگوشیت بود دنبالم میومدی. چال روی گونه‌ت، کنار لبخندت خودنمایی می کرد و جوری لطیف و ظریف بود که چطور می تونستم عاشقش نباشم؟
نیم رخت توی تاریکی سینما هم، وقتی نور روی صورتت افتاده بود، مثل همیشه بی نقص بود. حتی اشک هات بی نهایت زیبا بودن. تو اولین و تنها کسی هستی که حتی وقتی گریه می‌کنه هم انقدر زیباست.
با انگشت شستم اشکات رو پاک کردم و موهای بلوندت رو با دست دیگه‌م نوازش کردم:
+ فیلم ارزشش رو نداره.
سرت رو به نشونه‌ی مثبت تکون دادی و دوباره به صفحه نمایش زل زدی. مگه اون پرده‌ی نورانی چی داشت که اینطوری محوش شده بودی؟ چی میشد اگه همونطوری به من نگاه می کردی؟
- چرا اینطوری به من زل زدی؟ مگه کلی اصرار نکردی که این فیلم رو ببینیم؟
سریع نگاهم رو ازت گرفتم و جوابی ندادم. من اصلا علاقه‌ای به فیلم دیدن نداشتم. فقط می‌خواستم تو رو ببینم.
آروم زمزمه کردی:
- یونجون؟
نگاه شیفته‌م قفل لبهات شد. چرا انقدر کم حرف می زدی وقتی صدات از لطیف ترین صداهای دنیا هم شیرین تر بود؟ چرا وقتی شنیدن اسمم از لبهات انقدر دلنشین بود، صدات رو ازم دریغ می کردی؟
دوباره صدا زدی :
- یونجون؟
این بار خنده توی صدات بیشتر شنیده می شد:
- از فیلم خوشت نیومده نه؟ می‌دونستم خوشت نیومده! الکی منو کشوندی اینجا خودت هم پشیمونی! می‌دونستم این فیلمای آبکی سلیقت نیست.
+ آبکی؟ من بودم که دو دقیقه پیش داشتم گریه می‌کردم؟
سرت رو پایین انداختی:
- من... من فقط یاد خودم افتادم.
عالی بود. من حتی نگاه نکرده بودم که تو توی کدوم صحنه گریه کرده بودی.
+ مگه چی بود؟
با چشمهای گرد شده بهم زل زدی:
- واقعا توقع داری بهت بگم که یک عمر مسخره‌م کنی؟
+ چند بار تا حالا مسخره کردم که اینجوری میگی؟
- شاید این دفعه کردی زیادی مسخره بود آخه.
دستام رو دور شونه هات حلقه کردم:
+ اگه مسخره بود که گریه نمی‌کردی.
دستام رو از دور بدنت باز کردی و کنار زدی:
- یکم مثل دوستای معمولی باش یونجون.
بعد صدات رو پایین تر آوردی:
- هر کی ندونه فکر می‌کنه کاپلی چیزی‌ایم.
چطور می‌تونستم مثل دوست معمولی رفتار کنم وقتی تو برام یه دوست معمولی نبودی؟ چطور می‌شد مثل یه دوست رفتار کنم وقتی تو برای فقط دوست بودن زیادی زیبایی؟
+ ببخشید سوبین...
می‌دونستم پشیمون میشم، ولی دیگه نمی‌تونستم پنهونش کنم.
نگاهم رو از چشمهای متعجبت گرفتم به زمین دوختم:
+ من دوستت دارم سوبین، برای همینه که نمی تونم مثل یه دوست معمولی رفتار کنم.
- یونجون...
بدون توجه به صدای بهت‌زده‌ت ادامه دادم:
+ می دونم احمقانه است. معذرت میخوام که باعث خراب شدن دوستیمون شدم. ولی دیگه نمی تونم پنهونش کنم.
با احساس دستت که روی شونم گذاشتیش سرم رو بالا آوردم. این حرکات دوستانه‌ت همیشه آخرین امیدهای ته دلم رو می‌کشت.
- متاسفم...
این آخرین کلمه ای بود که قبل از ترک کردن من توی محوطه سینما گفتی. اونی که باید متاسف می بود تو نبودی، من بودم.
+ من متاسفم سوبین. متاسفم که دوستت دارم...

#oneshot

داستان یه عشق ساده، بین معلم و شاگرد، توی یه کشور غریب؟
یا... یه انتقام برنامه ریزی شده؟

داستان یه عشق ساده، بین معلم و شاگرد، توی یه کشور غریب؟
یا... یه انتقام برنامه ریزی شده؟

داستان یه عشق ساده، بین معلم و شاگرد، توی یه کشور غریب؟
یا... یه انتقام برنامه ریزی شده؟

داستان یه عشق ساده، بین معلم و شاگرد، توی یه کشور غریب؟
یا... یه انتقام برنامه ریزی شده؟

ورژن دوم بلادی لاو، وقتی که دو تا قاتل سریالی با هم برخورد می‌کنن.

ورژن دوم بلادی لاو، وقتی که دو تا قاتل سریالی با هم برخورد می‌کنن.