1
اولین چیزی که در مواجهه با نقاشیهای ویلیام بلیک در ذهن نقش میبندد واژهی تخیل است. تخیل یک هنرمند تمامعیار که هم نقاش بود، هم فیلسوف و شاعر. در تصاویری که بلیک تصور کرد، میتوان آمیزهای از تصاویر الهیاتی، کابوسوار، انتزاعی مشاهده کرد. در اینجا با کمپوزیسیونهای مارپیچی یا رنگهای تیره یا شکلهای عظیم، میتوان تعلقخاطر بلیک به میکلآنژ یا گوتیک را تشخیص داد، اما مسئله این است که بلیک چندان گرایشی به هنر الهیاتی یا تصویر شکوهمند و استعلایی نداشت، برعکس تصاویر بلیک آن نوع زیباییشناسی و شیوهی انتزاع را در یک بستر کاملاً گناهآلود و حتی دکادنس نمایان میکند. زیبایی در آثار بلیک والا نیست، بلکه مهیب است و از فانتزیهای یک ذهن ناآرام سرچشمه میگیرد. خطر و تهاجم در سراسر این تصاویر قابل مشاهده است. بلیک میان شاعری و نقاشی تفاوت قائل نمیشد و بهواقع میتوان هر نقاشی او را تجلی یک بیتِ سرشار از تخیل توصیف کرد.
—نسیم سبزواری
William Blake (1136 - 1206)
@PontDesArts_s
