اندوه، چون بویی تحملناپذیر بود که از زمان زادنم از هر اتاق تازهای، یعنی از هر اتاقی، به مشامم میرسید: در آنی که معمولاً بهسر میبردم، خودم حاضر نبودم، فکر در جای دیگری بود و به جای خودش فقط عادت را مینشانید.
مارسل پروست
درجستجوی زمان از دست رفته، طرف گرمانت
ترجمهی مهدی سحابی
15
8August 7, 2026 2.5K 32
