پیکسل‌هایی که زندگی‌ست: post #4194 — TG.ME

حالا باز اتاق‌های خالی و تنهایی. آونگ ساعت می‌رود و می‌آید، کار دیگری که ندارد، دلش برای چیزی نسوخته، غمی ندارد. مصیبت این‌جاست که بعد از این دیگر کسی نیست!

داستایفسکی
نازنین، ترجمه‌ی یلدا بیدختی‌نژاد
❤18🐳1
August 6, 2026 1.9K 15