arctı𝖼 fox

گاهی وقت‌ها یادم می‌ره یه چیزی نوشتم، یه عکسی گرفتم، یه اتفاقی خیلی جالب بوده و ارزش به اشتراک گذاشتن داشته. یه آهنگی خیلی قشنگ بوده ولی فیوریتش نکردم که بره توی پلی‌لیست. این شلواره رو خیلی دوست داشتم ولی اتوش نمی‌کنم که بپوشمش. موقع خریدن این کمربنده خیلی ذوق داشتم ولی اندازه‌ی کمرم سوراخش نمی‌کنم که بشه ازش استفاده کرد. فلان کتاب رو با ذوق خریدم ولی نمی‌خونمش. ناخن‌هام رو با ذوق درست کردم ولی یه عکس هم ازشون نگرفتم. دلم پاستا پستو می‌خواد اما حتی حوصله ندارم بپزمش. می‌خوام دوباره برم باشگاه اما حتی ثبت نام هم نمی‌کنم. برای یه پارتی‌ای خیلی ذوق داشتم اما نه تنها نرفتم بلکه حتی از اون‌هایی که رفتن هم خبر نگرفتم ببینم خوش گذشته یا نه. گاهی انقدر به چیزهایی که بهشون علاقه داشتم بی‌اعتنا می‌شم که حتی نمی‌فهمم کی‌ام. من واقعا این‌ها رو می‌خواستم؟ هنوز هم می‌خوام؟ چرا وقتی همه چیز اصطلاحا خوبه، باز هم خیلی چیزا هستن که از دستم در می‌رن و بهم یادآوری می‌کنن من هنوز اون جایی که باید باشم نیستم؟ خب چون نیستم. هنوز اونقدری خوشحال نیستم که دیگه از انهدونیا نترسم و حسش نکنم. به طور مثال، می‌تونم کنار کسی‌ باشم که عاشقشم اما همچنان عاشق بسیاری از جنبه‌های دیگه‌ی زندگیم نباشم که بتونم خودم رو برای آینده‌م هم آماده کنم. خسته‌ام. حوصله‌م نمی‌کشه. می‌خوام برم. شماره‌هام رو عوض کنم و جدیده رو فقط به دو سه نفر بدم. ولی خب... چقدر می‌تونم این‌کار رو تکرار کنم؟ چندتا ناپدید شدن و شماره عوض کردن و "سینشون نمی‌زنم تا خوب شم" دیگه توی وجود من مونده؟ نمی‌دونم.

I used to think of myself as "depressed." That was how I described who I was. Like Sad Girl by Lana Del Rey, I imagined myself as a tainted soul carrying a lifetime of sorrow on my back. Someone who kept going, smiled every now and then, didn't die, didn't spend every single moment in unbearable pain... but was always, truly, deeply sad.
But lately, I've realized that maybe... that's not who I am.
If I take off the mask of depression that wrapped itself around me in my teenage years, who am I?
I'm loud. I'm full of life.
I'm the second—and youngest—child in my family, the one who was always quietly getting into trouble. I'd walk into a room looking innocent, then completely surprise everyone with my loud laugh and endless energy.
I'm not a quiet person. The jokes I make genuinely make people laugh—I don't think anyone has ever forced a laugh around me. I'm not even an introvert. I'm somewhere in the middle. Sometimes being around people genuinely fills me with energy.
Whether I'm drunk or sober, with alcohol or without it, I'm always trying to keep the mood alive. I'm the person who walks into a room, throws myself into my friends' arms, teases them, messes with them dramatically just to make them laugh.
I'm not passive or easily satisfied either. I've always chased the things I truly wanted.