تنهایی جهانی پیشکش، فکری به حال تنهایی داخلی کنید!
✍ حبیب رمضانخانی
یوسف پزشکیان، در پاسخ به یک مداح که با مقایسه تورم دو کشور جنگ زده ایران و اکراین، انتقادات زیادی را متوجه دولت کرده بود، گفت: اکراین تمام اروپا را پشتیبان خود دارد، ولی ایران جز خدا و مردمش کسی را ندارد!
تاکید بر این تنهایی ایران، در ادامه آن بحث تاریخی؛ تنهایی استراتژیک ایران، همواره مطرح و بر کسی پوشیده نیست که کشور ما از بابت گذشته تاریخی، نژادی، دینی و مذهبی و موقعیت استراتژیک خود همواره جایگاه متفاوتی در منطقه داشته است که باعث شده در بسیاری از دوران تاریخی خود، امکان داشتن متحد و همسو از همسایه و قدرتها را نداشته باشد.
ولی در پاسخ به این تاکید، آن هم در این هنگامه، از زبان پسر رییس جمهور که میتواند بازتاب و نمود نگاه حاکمیت باشد، باید گفت:
۱. با توجه به تفاوتها، ایران دچار یک تنهایی استراتژیک بوده و هست. ولی اتفاقا هنر و نبوغ سلسلهها و حاکمان بزرگ ایرانی در این بوده که توانستند با کارآمدی و عقلانیت، با بهرهگیری درست از داشتهها، اتکا به رضایت و پشتوانه مردمی و دیپلماسی توانمند بر این مشکل چیره شوند و با وجود این خطر بزرگ، ایران را تا به امروز حفظ کنند.
ولی امروز برعکس، نه تنها برای کم کردن تبعات این تنهایی اقدامی موثر انجام نشده، بلکه با سیاست خارجی پرهزینه و اشتباه، این گسست عمیقتر و ایران تنهاتر شده است.
۲. انتقاد از تنهایی منطقهای و جهانی و آرزوی اتحاد و همسویی با دیگر کشورها، پیشکش! ما حتی توان اتحاد و همسویی در داخل را هم نداریم. چرا که در این سالها با این مشی و ایدیولوژی، بسیاری از مردم، احزاب و گروهها از حاکمیت و تأثیرگذاری بر آن حذف و عملا هیچ اراده و اختیاری بر امورات خود و کشورشان ندارند که باعث این سطح از نارضایتی و گسست شده است!
نتیجه اینکه: اگر تنهایی استراتژیک ایران از باب این موقعیت و گذشته تاریخی، جبر جغرافیا و تحمیل روزگار است، ولی عدم انسجام و همسویی داخل که همزمان باعث تنهایی حاکمیت و مردم شده، تحمیل اراده و تصمیم خود حاکمیت بوده و نباید مسبب این وضعیت، شاکی و مدعی این انتقاد باشد!
@peyeagahi
August 29, 2026 466 4
