گاهی اوقات موسیقی قرار هست که پیام روشنی بهت بده، پیامی که قرار هست… — Galactic Wanderer — TG.ME

گاهی اوقات موسیقی قرار هست که پیام روشنی بهت بده، پیامی که قرار هست تا ابد در قلبت حک بشه ولی بعضی مواقع موسیقی فقط قصد موندن باهات داره، فقط قصد داره که کنارت بشینه و تا ابد باهات نفس بکشه و باهات رشد کنه، هیچی نگه ولی باعث بشه به درجه جدیدی از لذت معنوی برسی، موسیقی از ژانر پست‌راک از همین جنس هست، در ژانر پست‌راک دیگه خبری از فرم‌های سه دقیقه‌ای مرسوم پاپ نیست، اینجا دیگه ورس و کورس و بریج به شکل سنتی تعریف نمی‌شن، آوازها عموماً کم‌اهمیت‌اند، نه اینکه پست‌راک حرفی برای گفتن نداشته باشه، حرف داره ولی با شیوه مخصوص خودش، شیوه‌ای از جنس بافت و ریتم و تکرار، حرف پست‌راک با یکدونه موتیف ساده شروع می‌شه، با یکدونه آکورد، یک ملودی و شاید حتی یک ریتم، بعد آروم‌آروم همین لایه‌ها تشکیل می‌شن، لایه‌هایی که از تکرار ابایی ندارند، ژانر پست‌راک می‌دونه که تکرار جادو می‌کنه، یک عبارت موسیقایی اینقدر تکرار می‌شه که دیگه ذهن انسان قادر نیست بهش فکر کنه، و تنها راهی که برای آدمی باقی می‌مونه نفس کشیدنه، نفس کشیدن در لحظه‌هایی که دوباره و دوباره تکرار می‌شن، و هر بار عمیق‌تر از قبل به نمایش در میان، داریم از موسیقی‌ای حرف می‌زنیم که خودش رو به مخاطب تحمیل نمی‌کنه و به جاش مخاطب رو به یکدونه سفر درونی می‌بره. سفر درونی‌ای که برای هر فرد متفاوته، پست‌راک قطاری نیست که برای همه مبدا و مقصد مشخصی داشته باشه، شما باید اجازه بدید که این موسیقی براساس صلاح‌دید خودش و درونیات شما به هرجایی که می‌خواد بره و شما مثل یکدونه مسافر خوب از پشت پنجره قطار از سفری که بهتون هدیه داده شده لذت ببرید و در این عمق بی‌انتها غرق بشید. پست‌راک دنبال سرگرم کردن نیست، دنبال توضیح دادن نیست، پست‌راک دنیایی از احساس هست؛ در دنیایی که موسیقی جریان اصلی مثل زالوئی معلوم‌الحال به کار خودش ادامه می‌ده، ژانری مثل پست‌راک که برخلاف جریان اصلی حرکت می‌کنه برای من مثل الماس می‌درخشه.