اسکرینشات گرفتن ممکن است باعث شود اطلاعات را بیشتر فراموش کنیم
پژوهش جدید روانشناسان دانشگاه بینگهمتون نشان میدهد گرفتن عکس یا اسکرینشات برای به خاطر سپردن اطلاعات، لزوماً به حافظه کمک نمیکند و ممکن است حتی آن را تضعیف کند.
در مجموعهای از ۷ آزمایش، پژوهشگران از شرکتکنندگان خواستند از آثار هنری عکس بگیرند یا از آنها اسکرینشات تهیه کنند و سپس حافظه آنها را آزمایش کردند. در برخی آزمایشها نیز از مسائل ریاضی برای بررسی میزان درگیرشدن منابع شناختی استفاده شد. نتایج، مزیت مشخصی برای ثبت تصویر نشان نداد و در مقابل، نوعی افت حافظه برای اطلاعات ثبتشده مشاهده شد.
یکی از توضیحات احتمالی، «برونسپاری شناختی» (Cognitive Offloading) است: وقتی مغز میداند اطلاعات در جایی بیرونی ذخیره شده، ممکن است منابع کمتری را برای رمزگذاری و نگهداری آن در حافظه اختصاص دهد.
توضیح احتمالی دیگر توجه تقسیمشده است؛ یعنی خودِ فرایند گرفتن تصویر بخشی از منابع شناختی را از تجربه یا اطلاعات اصلی منحرف میکند. پژوهشگران همچنین احتمال میدهند ثبت تصویر باعث نوعی فاصلهگیری ناخودآگاه از تجربه شود.
با این حال، اسکرینشات گرفتن الزاماً بد نیست. اگر تصاویر محدود و هدفمند باشند و بعداً واقعاً مرور شوند، میتوانند مانند یک سرنخ برای بازیابی حافظه عمل کنند. مشکل زمانی بیشتر میشود که تعداد زیادی تصویر و اسکرینشات بدون مرور جمع شوند.
برای یادگیری، یادداشتبرداری فعال روی کاغذ نیز میتواند مفیدتر باشد، زیرا فرد را وادار میکند اطلاعات را پردازش، سازماندهی و میان مفاهیم ارتباط برقرار کند؛ فرایندی که با مفهوم «دشواری مطلوب» (Desirable Difficulty) در یادگیری مرتبط است.
اگر چیزی را صرفاً برای اینکه بعداً به آن مراجعه کنیم اسکرینشات بگیریم، ممکن است مغز آن را کمتر به خاطر بسپارد. ثبت اطلاعات زمانی بیشتر به حافظه کمک میکند که هدفمند باشد و بعداً از آن برای بازیابی و مرور فعال استفاده کنیم.
