پَریـشِعر | به‍ـرام

حضرت #حافظ

حضرت #حافظ

#بابا_طاهر

#امیرحسین_کابلی ( #بهرام )

عزیزی فرستادن.

#محمدرضا_طاهری

+

حضرت #حافظ

*بسیار بداهه | #بهرام

حضرت #حافظ

مبتلائی به غمِ محنت و اندوهِ فراق
ای دل این ناله و افغانِ تو بی‌چیزی نیست

در من کسی پیوسته می‌گرید

این من که از گهواره با من بود
این من که با من
تا گور همراه است
دردی‌ست چون خنجر
یا خنجری چون درد
همزادِ خون در دل
ابری‌ست بارانی
ابری که گویی گریه‌های قرن‌ها را در گلو دارد
ابری که در من
یکریز می‌بارد
شب‌های بارانی
او با صدای گریه‌اش غمناک می‌خواند
رودی‌ست بی‌آغاز و بی‌انجام
با های‌های گریه‌اش در بی‌کرانِ دشت می‌راند
پیری حکایت گوست
کز کودکی با خود مرا می‌برُد
در باغ های مردمی گریان
اما چه باغی؟ دوزخی کانجا
هر دم گلی نشکفته می‌پژمرد
مرغی‌ست خونین بال
کز زیرِ پر چشمش
اندوهناکِ سنگباران هاست
او در هوای مهربانی بال می‌آراست
- کی مهربانی باز خواهد گشت؟
- نه، مهربانی
آغاز خواهد گشت
از عهدِ آدم
تا من که هر دم
غم بر سرِ غم می‌گذارم

آن غمگسارِ غمگساران را به جان خواندیم
وز راه و بی‌راه
عاشق‌وش از قرنی به قرنی سوی او راندیم
وان آرزوانگیزِ عیار
هر روز صبری بیش می‌خواهد ز عاشق
دیدار را جان پیش می‌خواهد ز عاشق
وانگه که رویی می‌نماید
یا چشم و ابرویی پری‌وار
بازش نمی‌دانند
نقشش نمی‌خوانند
دل می‌گریزانند ازو چون وحشتی افتاده در آیینهٔ تار!
هرگز نیامد بر زبانم حرفِ نادلخواه
اما چه گفتم؟ هر چه گفتم، آه
پای سخن لنگ است و دست واژه کوتاه است
از من به من فرسنگ‌ها راه است
خاموشم اما
دارم به آوازِ غم خود می‌دهم گوش
وقتی کسی آواز می‌خواند
خاموش باید بود
غم داستانی تازه سر کرده‌ست
اینجا سراپا گوش باید بود :
- درد از نهادِ آدمیزاد است!
آن پیرِ شیرین کارِ تلخ‌اندیش
حق گفت، آری آدمی در عالمِ خاکی نمی‌آید به دست، اما
این بندیِ آز و نیازِ خویش
هرگز تواند ساخت آیا عالمی دیگر؟
یا آدمی دیگر؟
- ای غم! رها کن قصهٔ خون بار!
چون دشنه در دل می‌نشیند این سخن اما
من دیده‌ام بسیار مردانی که خود میزانِ شأنِ آدمی بودند
وز کبریای روح برمیزانِ شأنِ آدمی بسیار افزودند
- آری چنین بودند
آن زنده اندیشان که دستِ مرگ را بر گردنِ خود شاخِ گل کردند
و مرگ را از پرتگاهِ نیستی تا هستیِ جاوید پُل کردند
- ای غم! تو با این کاروانِ سوگواران تا کجا همراه می‌آیی؟
دیگر به یادِ کس نمی‌آید
آغازِ این راه هراس‌انگیز
چونان که خواهد رفت از یادِ کسان افسانهٔ ما نیز!
- با ما و بی ما آن دلاویز کهن زیباست
در راه بودن سرنوشت ماست
روزِ همایونِ رسیدن را
پیوسته باید خواست
- ای غم! نمی‌دانم
روز رسیدن روزیِ گامِ که خواهد بود
اما درین کابوس خون‌آلود
در پیچ و تاب این شب بن بست
بنگر چه جان‌های گرامی رفته‌اند از دست!
دردی‌ست چون خنجر
یا خنجری چون درد؟
این من که در من
پیوسته می‌گرید
در من کسی آهسته می‌گرید...

استاد #هوشنگ_ابتهاج ( #سایه )

وضعیت هرشب فنای جناب داریوش.