یه مردهایی هستن که جلوی هیچکس سر خم نمیکنن؛نه از سر غرور،از سرِ اینکه خودشون رو هیچوقت ارزون نکردن.
مردهایی که مهرشون رو برای هر کسی خرج نکردن،چشمشون دنبال هر زنی نچرخیده،هر کسی رو به خلوتشون راه ندادن و هر لذتی که بلد بودن رو به هر کسی نچشوندن.
سالها روی خودشون کار کردن؛تا جایی که شخصیتشون از ظاهرشون جذابتر،روحشون از تنشون خواستنیتر و عمقشون از هر چیزی که در نگاه اول دیده میشه،ارزشمندتر بشه.
این مردها برای اثبات مردانگیشون به هیچکس احتیاج ندارن؛چون مردانگی رو با تعداد زنهایی که لمس کردن،تعداد رابطههایی که داشتن یا تعداد چشمهایی که دنبال خودشون کشوندن اندازه نمیگیرن.
و عجیب اینجاست که همون مردی که جلوی دنیا محکم ایستاده،وقتی «آدمش» رو پیدا میکنه،تمام آن صلابت را با میل خودش زمین میگذاره.
تمام مهرش،تمام تعهدش،تمام کشش و تمام وجودش را به یک نفر میسپاره؛نه از سر ضعف،بلکه از سر انتخاب.
این مردها هیز نیستن.دنبال همه نمیرن.برای دیدهشدن التماس نمیکنن.خودشون رو به هر کسی ثابت نمیکنن.
میدونن چیزی که ارزشمنده،لازم نیست خودش رو به همه عرضه کنه.
منتظر میمونن؛تا کسی بیاد که بفهمه پشت این سکوت چه محبتی پنهان شده،پشت این خویشتنداری چه میلی خوابیده و پشت این مردِ محکم،چه قلبی سالها منتظر یک آدمِ درست مونده.
اونوقت میتونن بهش بگن:
«من میدونم تو چقدر لایق دوست داشته شدنی؛و میخوام تمام چیزهایی که برای هیچکس نگه داشتم،سهم تو باشه.»
پس اگ دنبال چنین مردی هستی،بین آدمهایی که برای جلب توجه به هر دری میزنن دنبالش نگرد.
مرد واقعی،عقابه.
برای دیدنش باید سرت رو از زمین بلند کنی و آسمون رو بگردی.
چون نمیشه لای آدمهای روی زمین لولید و انتظار داشت عقاب نصیبت بشه.
گاهی چیزی که پیدا نمیکنی،به این دلیل نیست که وجود نداره؛به این دلیله که هنوز در ارتفاعی که باید،دنبالش نگشتی.
