✅ هولوکاستِ ترامپ؛ کسی بوی اجساد زنده را حس نمیکند؟
📕 در جریان غالب فرهنگی، به هر سوراخسنبهای سرک بکشی نشانهای از هولوکاست و محکومیت هیتلر و آشوویتس و ... میبینی. یک بار بهطعنه به یکی از دوستانم میگفتم یادم نمیآید آخرین بار، کِی فیلمی دیدم که مربوط به هولوکاست و یهودستیزی نبوده است. از فیلمها تا کتابها، انگار مأمور شدهاند خاطرهی مظلومیت یهودیان را زنده نگه دارند و، پیآمدش، زمینه را برای چسباندن انگ «یهودستیزی» به هر نظر یا حرکت نامطلوب فراهم کنند.
📕 از آن مسخرهتر اینکه سوراخسنبههای فلسفی هم از این بساط در امان نمانده است. بله؛ حتی کتابهای فلسفی. هر کتاب فلسفی که باز کنی – بهخصوص در فلسفهی دین و فلسفهی اخلاق و زمینههای مشابه – کافیست بحث به موضوعاتی مثل شر و رنج برسد تا بهطرفهالعینی بساط روضهی هولوکاست را علم کنند. توگویی، موقع مثالزدن از موقعیتهای شر، استفاده از هر نمونهای غیر از هولوکاست ممنوع است. آنچنان این تکرار سوگیرانه – و شاید حتی هدفمند – به نظر میرسد که در متنهایی که قرار بوده ترجمه کنم گاه وسوسه شدهام برای جلوگیری از تهوع خودم هم که شده، مثال را عوض کنم (گرچه در هیچکدامشان این کار را نکردهام).
📕 اما اجازه دهید بهعنوان یک ایرانی بگویم که هولوکاست ما امروز است و هیتلرِ ما ترامپ و نتانیاهو. میدانم؛ حالا یک عده تذکر عالمانه میدهند که هیتلر فلان میلیون از یهودیان را کشت و ... . اما مسئلهی من جدول تطبیقیِ آماری نیست. اگر از من بپرسید، شکنجهکردن صبح تا شب و شب تا صبح چند نسل از یک ملت نود میلیونی به «بهانه»ی مقابله با حکومتش، انسانیتزدایی از آن ملت، و ربودن «ارزش زندگی»شان دستکمی از کشتن چند میلیون یهودی ندارد.
📕 فقط «جان» انسانها نیست که ارزش دارد؛ ارزش «زندگی» آنها اگر بیشتر نباشد کمتر نیست؛ ارزش آرزوهایی که بر باد میروند، استعدادهایی که فرصت شکوفایی پیدا نمیکنند، لذتهایی که جایشان را به رنج میدهند، عشقهایی که جایشان را به نفرت میدهند، و ... .
📕 البته میدانم که روایت این رنج و نشاندادن بوی جسد زندگیها و آرزوها و استعدادها و ... دشوارتر از نوشتنِ عدد یهودیان کشتهشده در جنگ جهانی دوم است. ولی این سرنوشت همهی رنجهای روایتناپذیر است.
✍🏻 کاوه خسروانی
🌐 کانال پارادوکس:
🆔 @paradoxizer
〰️
