پراکنده‌حالی

و ذوالنون مصری مریدی را به بایزید فرستاد. گفت: برو و بگو که ای بایزید! همه شب می‌خسبی در بادیه و به راحت مشغول می‌باشی و قافله درگذشت. مرید بیامد و آن سخن بگفت. شیخ جواب داد که: ذوالنون را بگوی که مرد تمام آن باشد که همه شب خفته باشد، چون بامداد برخیزد پیش از نزول قافله به منزل فرود آمده بوَد. #تذ…

زان می، که گر سرشکی از آن درچکد به نیل صدسال مست باشد از بوی او نهنگ آهو به دشت اگر بخورد قطره‌ای از او غرنده شیر گردد و نندیشد از پلنگ #رودکی @paraakandeh

سالی دو عید مردم هشیار می‌کنند در هر پیاله عید دگر می‌کنیم ما از رخنه دل است، رهی گر به دوست هست زین راه اختیار سفر می‌کنیم ما #صائب @paraakandeh

کز آب مژه تا دل اندر گلم گيو در غم بيژن #فردوسی @paraakandeh

در ابروی تو شکن ‌پرورد تغافل چند مقام فتنه مكن ‌گوشه فراغ مرا هزار رنگ ز بخت سیاه من‌ گل ‌کرد زمانه شوخی طاووس داد زاغ مرا #بیدل @paraakandeh

ز تلخ گویی من عیش عالمی تلخ است به بوسه‌ای چه شود گر مرا دهان بندی #صائب @paraakandeh

ای که دانش به مردم آموزی آن‌چه گویی به خَلق، خود بِنْیوش خویشتن را علاج می‌نَکُنی باری از عیبِ دیگران، خاموش! محتسب کون‌برهنه در بازار قَحبه را می‌زند که روی بپوش! شيخ ما #سعدی شیرازی #مواعظ @paraakandeh

ای زبردستِ زیردست آزار گرم تا کی بماند این بازار به چه کار آیدت جهانداری مردنت به، که مردم آزاری #سعدی @paraakandeh

دمی آب خوردن پس از بدسگال به از عمر هفتاد و هشتاد سال #سعدی شیرین سخن @paraakandeh

دريغ آن سر و تاج و بالای تو دريغ آن دل و دانش و رای تو #نیکا @paraakandeh

ای آفتاب خوبان می‌جوشد اندرونم یک ساعتم بگنجان در سایه عنایت #حافظ @paraakandeh

ای دل به کوی عشق گذاری نمی‌کنی اسباب جمع داری و کاری نمی‌کنی چوگان حکم در کف و گویی نمی‌زنی باز ظفر به دست و شکاری نمی‌کنی این خون که موج می‌زند اندر جگر تو را در کار رنگ و بوی نگاری نمی‌کنی مشکین از آن نشد دم خُلقت که چون صبا بر خاک کوی دوست گذاری نمی‌کنی ترسم کز این چمن نبری آستین گل کز گلشن…

یار نیکوتر از آن است‌ که من دیدم پار باش تا سال دگر خوبترک گردد یار پار یک بوسه به صد عجز نمی‌داد به من خود به خود می‌دهد امسال به من بوسه هزار بس‌که بوسیده‌ام امسال لب نازک او از لبش جای سخن بوسه چکد از گفتار پار می‌جست ‌کنار از من و امسال همی بوسها رشوه دهد تاش در آرم به ‌کنار زانسوی بوسه مرا …

تو را دل دادم ای دلبر! شبت خوش باد من رفتم تو دانی با دل غمخور شبت خوش باد من رفتم ببردی نور روز و شب بدان زلف و رخ زیبا زهی جادو زهی دلبر شبت خوش باد من رفتم به چهره اصل ایمانی به زلفین مایه کفری ز جور هر دو آفتگر شبت خوش باد من رفتم بدان راضی شدم جانا که از حالم خبر پرسی از این آخر بود کمتر…

پس ابتدای دوستی طلب کردن است و انتهای آن قرار گرفتن. آب تا اندر رود باشد، روان بود، چون به دریا رسید، قرار گیرد و چون قرار گرفت طعم بگرداند تا هرکه را آب باید به وی میل نکند. به صحبت وی کسی میل کند که ورا جواهر باید. علی ابن عثمان #هجویری - کشف المحجوب @paraakandeh