PaRadoX

[media, no text]

[media, no text]

سوگَند به خونِ هَمرَهانَم سوگَند به اَشکِ مادَران هَرگِز به تیغِ شان نَمیرد ، فَریادِ جاوِدانِ ما ما سِیلِ خونِ آبان ، با بی عِدالَتی عَجیم تَنها گُناهِ مان خُروشِ خَشمی بود ، در جَوابِ کین.

کاش می‌شد نامِ غم را از بر بود و رنج را از تن به فراموشی سپرد.

در تنهایی، ترک‌هایم معماریِ وجودم‌اند؛ بر آن‌ها تکیه می‌کنم و می‌ایستم. به آنها لبخند حتی میزنم اما لمس، حافظه‌ی درد را بیدار می‌کند. و آنچه سال‌ها استقامت می‌نامیدم، با کوچک‌ترین نزدیکی، به فروپاشی اعتراف می‌کند. تنهایی اما ، مرا حفظ میکند.

[media, no text]

[media, no text]

A few wishes. Real ones. In person.

[media, no text]

[media, no text]

آنان نبودند. نه آن زمان که خارهای جهان بر زانوهایم ریشه می‌دواندند، نه آن شب ها که خیابان تنها سقف امن برسرم بود نه آن لحظه که فهمیدم بعضی انسان‌ها، نه برای نجات، که برای تماشای نجات‌یافتگان از راه می‌رسند. از همان روز دانستم: تعلق، پاداشِ دوست داشته شدن نیست؛ تعلق، حقِ کسی است که پیش از طلوع، کنارِ…

من به گفت‌وگوهایی که از حقیقت زاده نمی‌شوند ایمان ندارم. کلمه، اگر از رنج عبور نکرده باشد، تنها صدایی است که خود را معنا جا زده است. و اندیشه، اگر بوی مصلحت بدهد، پیش از تولد مرده است.

پس چگونه می‌توانستم به نگاه‌هایی تعلق داشته باشم که تنها نتیجه را می‌شناختند و هرگز مسیر را ندیده بودند. چگونه می‌توانستم در آغوش‌هایی آرام بگیرم که زخم را لمس می‌کردند، اما هرگز درد را نمی‌شناختند؟ چگونه می‌توانستم خانه‌ای را وطن بنامم که نبودنم، هندسه‌ی دیوارهایش را بر هم نمی‌زد؟

مسئله، بودن یا نبودنشان نبود همیشه دیر از راه میرسیدند. خورشید، زمانی طلوع می‌کرد که تمامِ شب را با تاریکی مذاکره کرده بودم؛ تا مرزِ سقوط در گناه رفته، و با قداستی که تنها رنج می‌آفریند، بازگشته بودم. چه سود از نوری که بر خاکستر بتابد؟ آن‌که باید آتش را می‌دید، همیشه شعله را از دست داده بود.

گمان میکنم دوست داشتن را این چنین نیز میتوان تعریف کرد که آن موجودی که حال عاشق ماست، بی نقاب ، تسلیم ، بی ریا ، بی غرور را دوست داشته باشیم انسانِ عاشق، کبودی چشمانی را که از دوری اش گریستند دوست میدارد آغوشی خونسرد نه بلکه حسِ ضربانِ قلبی که از نزدیکی اش ب جوش آمده را دوست دارد عشق بی ریاست، عشق،…