رهایی، فروگذاشتنِ تصویرِ پنداشته از خویش است. هرگاه از این صورت خیالی دست بشوییم، امکان آن پدیدار میشود که به تمامی به آنچه میتوانیم بود، نزدیک شویم.
در جهانی که همه چیز در نسبیت و دگرگونی جاری است، چنگزدن بیثمر است؛ آنچه آموختنیست، شنا کردن است و شنا چیزی جز همسویی آرام با آب نیست: در سطح نمیمانی از راه چنگ انداختن، بلکه از رهگذرِ تسلیمِ ملایم به جریان.
ایمان، در همین معنا، اعتماد کردن به آب است. زیرا هرگاه کوششی برای گرفتن و چنگ زدن به آب کنی، غرق خواهی شد. اما هنگامی که رها میکنی، تن به آرامش میدهی و شناور میمانی. ایمان، نه انقیاد کورکورانه است و نه مجموعهای از باورهای خشک؛ ایمان، رهایی از کنترل و اعتماد به نیرویی است که همواره ما را بر دوش خود میبرد.
@ordi_fb
3September 6, 2026 36
