اوهـآم

اون سد پایداری که مدت‌ها برای ساختنش تلاش می‌کردی و بی‌خبر از اینکه ممکنه با شنیدنِ چند ثانیه از یک موسیقی فرو بریزه. برای من، امشب فرو ریخت. به خودم که اومدم، دیدم این جملات، آینه تمام‌نمایِ حالِ من شده: خنده‌هایم بی‌دلیل و گریه‌هایم بی‌بهانه… دیگه دنبال هیچ بهونه‌ای نیستم و برای هیچ اشکی، توضیحی ن…

بعد از این باید تو را از خاطراتم پس بگیرم یا به شوقِ لحظه‌ی برگشتنت عاشق بمانم یا شبی در آخرین رویای غمگینم بمیرم

ای در دلم نشسته از تو کجا گریزم؟

یه سری چیزا روشن و واضحن، تکلیف‌شون مشخصه؛ ولی آدم هی برای خودش خلافش رو می‌بافه، هی به یه «شاید» پناه می‌بره، که قبولش نکنه. فکر می‌کنم بیچاره‌ترین حالت انسان بودن همینه؛ وقتی حقیقت رو با تمام وجودش می‌دونه، اما هنوز دلش التماس می‌کنه که کاش جور دیگه‌ای بود. آخرش می‌پذیری، همه‌مون آخرش می‌پذیریم، ف…

دلم می‌خواد داد بزنم بگم: دستتو دورم نگه دار، من یه شمعِ رو به بادم. اما خب دوری و دادم به تو نمی‌رسه!

همه‌مون یه جا، توی یه «لحظه» گیر کردیم، بعدش کلی اتفاق خوب و بد افتاد، زندگی جلو رفت، ولی یه تیکه از ما همون‌جا موند، توی همون یه لحظه.

«مرا در میان موسیقی‌هایی که دوست دارم، پیدا کنید.‌» @sovarkhial

برنمی‌گردم، نه!

می‌روم آنجایی که دلی بهر دلی تب دارد

پس خیالت راحت، می‌روم از قلبت می‌شوم دورترین خاطره در شب‌هایت

تو مرا آزردی، که خودم کوچ کنم از شهرت؟

میون این هیاهو روزگار، بیا و نذار آخرین فصل این زندگی، بی تو قصه‌ای تلخ و غم‌انگیز بشه.

زندگی توی خاورمیانه کم سختی داره که حالا شما دوتا هم ول‌کن نیستید.🚶‍♀

تنها دوچیز هیچوقت مرا رها نکرد غم و هورمون. هرماه وحشی‌تر از ماه قبل حمله می‌کنن.