@nashretorang

اگر چیزی را رها کنی، آیا واقعاً آن را از دست می‌دهی؟

اما در اعماق وجودمان می‌دانیم که در این جهان ناپایدار، هیچ آدم، مکان، شغل یا رابطه‌ای نمی‌تواند پناهی همیشگی باشد.
همه‌چیز می‌آید و می‌رود.

«می‌خواهیم همه چیز را ببازیم... تا در خلأ بیفتیم. مشتاق ناپدید شدن هستیم.»

رهایی چیزی است که مشتاق آن هستیم. می‌خواهیم همه چیز را ببازیم، تا خالی شویم، تا در خلأ بیفتیم. این چیزی است که امیدش را داریم، گرچه نمی‌توانیم تصور کنیم آن چیست. مشتاق ناپدید شدن هستیم.

همه چیز معنا دارد و هرکسی دارای هدف است. من نمی‌توانم رشته‌های نامرئی آفرینش که همۀ آنچه می‌کنم را به هم پیوند می‌دهد ببینم. برای همین من تمام آنچه که درک می‌کنم را مبارک می‌شمارم و در فیض شگفتی زندگی می‌کنم که من به تمام بافت زندگی متصلم و این بافت دوباره به من متصل شده است.

«آیا این فکری که به آن باور دارم، حقیقت محض است؟»
شاید آزادی از رنج، از همان لحظه‌ای آغاز شود که به جای جنگیدن با احساسات، جرئت کنیم افکار پشت آن‌ها را ببینیم.