آدمِ صبحخیز؛ هیولای سِحرآلودِ اسرارآمیزِ پس از نیمهشب را از دست میدهد و آدمِ شببیدار؛ شولای شکوهِ همدستیِ نور و آسمان را به وقت طلوع. گویی بُرادهای در ماست که مغناطیس زمانِ مطلوب، خودبهخود میربایدش؛ ناخواسته، بیانتخاب، محتوم.
حال تصور کنید آدمِ شب، شغلِ صبح داشته باشد و آدمِ صبح، شغلِ شب. جهان همینقدر دندانتیز و عربدهجوست.
✍🏻: آبان
#بند_سرگردان
7
6
1August 30, 2026 181 3
