Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

اندیشه مخالف من: post #598 — TG.ME

اندیشه مخالف من@myopponentthought · 946 subscribers Open in TelegramOpen

t.me/myopponentthought/598

August 14, 2026 312 4

More from this channel

✒️ 🔲 ارثیه اجباری (آل‌احمد بودن) مصطفا آل‌احمد از وقتی یادم می‌آید و از دوران نوجوانی همواره با این پرسش روبرو بوده‌ام که نسبت من با جلال آل‌احمد چیست؟ مخاطبین عزیزی نیز همین پرسش را بارها در کامنت‌ها پرسیده‌اند. به شخصه خودم هرگاه با کسانی روبرو شدم که با افراد سرشناس، تشابه اسمی داشتند، هرگز کنجکاو نبودم که چه نسبتی با آن فرد دارند. اگر چه می‌توانم این کنجکاوی را درک کنم، اما همیشه فکر کردم فامیل و قوم و خویش، ربطی به شخصیت مستقل افراد ندارد و انسان وارث دانش و اخلاق نیست. مثلا من با بسیاری از اعضای خانواده و فامیل اختلاف فکری داریم، چه رسد به فامیل دوری مثل جلال آن هم در دو موقعیت تاریخی مجزا. به طور کلی برای خودم همیشه ارزش‌های انسانی افراد مهم بوده و نه نسبت فامیلی و خونی و از این رو بی‌تردید برای "میکل آنژ"، "میلان کوندرا" یا "پابلو پیکاسو" که هیچ نسبت خونی در ظاهر با آن‌ها ندارم، ارزش بیشتری قائل هستم تا فامیلی که ... اما برای احترام و ارضای کنجکاوی مخاطب عزیز باید بگویم که بله با جلال آل‌احمد نسبت دور دارم، چیزی شبیه به نوه عمو، شاید کمی دورتر یا نزدیک‌تر که مهم نیست. زنده‌ یاد، دکتر امیر حسین آریان‌پور که استاد من و دوست دوران کودکی تا بزرگسالی جلال بود، در مقاله‌ای زیر عنوان "از "مدرسه تا مدرسه" که در مجله کلک و در دهه ۶۰ منتشر شده است، درباره خاطرات خودش و جلال نوشته و گریزی هم به دوران نوجوانی من و فرزندش پویا زده و به تشابه برخی خصوصیات اخلاقی من با جلال و پویا با خودش پرداخته است‌. از آن جمله ویژگی‌های مشترکی که آریان‌پور به آن‌ها اشاره کرده است: عصیان‌گری و تقابل با زورگویی، قلم‌زنی و شوخ طبعی است. چه بسا این ژن‌‌های رنگارنگ، دخالت‌هایی دارند به شرط این که محیط برای رشد آن‌ها مناسب باشد. در سالهای دهه ۹۰ و علی‌رغم میل من، شرایط گوناگونی دست به دست داد تا فیلم مستندی از زندگی جلال آل‌احمد با عنوان "نویسنده بودن" را کارگردانی کردم که تا حدودی به جنبه‌های گوناگون زندگی نویسنده پرداخته‌ایم، از جمله این که جلال عرق‌خور قهاری بود و از مذهب استفاده ابزاری می‌کرد که به مذاق مذهبی‌ها و همین طور توده‌ای‌ها و چپ‌ها که جلال از آن‌ها بریده بود، خوش نیامد. در فیلم تلاش کردیم واقع‌گرا باشیم و شخصیت واقعی نویسنده را به دور از دروغ‌پردازی‌ها، هاله قدسی یا پرده تاریک خصمانه ببینیم. #مصطفا_آل_احمد #جلال_آل_احمد #اندیشه_مخالف_من https://t.me/myopponentthought 105·Aug 29 ✒️ 🔲 ایدئولوژی مرگ (Necro-ideology) قسمت ششم: نگره‌ی آخرالزمانی مصطفا آل‌احمد همان‌گونه که پیش‌تر نوشته‌ام، واژه‌ی «ایدئولوژی» در مجموعه‌ی این جستارها صرفاً به معنای دسته‌ای از باورها نیست؛ بلکه به دستگاهی از ارزش‌ها و قوانین اجتماعی گفته می‌شود که در ساختار قدرت شکل می‌گیرند و در خدمت حفظ منافع طبقه‌ی حاکم هستند. این قوانین الزاماً بازتاب واقعیت نیستند، بلکه به طور معمول بر پایه‌ی پندارهای دروغینی شکل می‌گیرند که کارکرد اصلی‌شان مشروعیت‌بخشی به نظم موجود است. ایدئولوژی مرگ (Necro-ideology) مجموعه همین آگاهی‌های کاذب است که ارزش‌های انسانی را نه در به بهبود زندگی در این جهان، بلکه به مرگ، شهادت، رنج و پاداش‌های جهانِ پس از مرگ می‌دهد. در چنین نظامی، زندگی این‌جهانی ارزش ذاتی و مستقل ندارد و تنها هنگامی معنا می‌یابد که در خدمت هدفی فراتر از اصل زندگی باشد. در این ایدئولوژی، آبادانی، رفاه، آزادی و شکوفایی انسان در این جهان، اموری ثانویه پنداشته می‌شوند؛ چرا که در این نگره، ارزش‌های بنیادین انسان به جهانِ پس از مرگ، وابسته است. لذت‌هایی که انسان در این جهان از آن منع شده و بی‌ارزش خوانده می‌شوند، در جهان دیگر به صورت پاداش‌هایی گران‌بها وعده داده شده‌اند. ایدئولوژی مرگ با تقدیس رنج، محرومیت، ایثار و با وعده‌ی لذت‌های جاویدان، ارزش زندگی در این جهان و اکنون را تضعیف می‌کند. در این دستگاه فکری، رنج نه مسئله‌ای برای پرهیز از آن، بلکه نشانه‌ای از فضیلت و برتری اخلاقی معرفی می‌شود. به این ترتیب، ایدئولوژی مرگ صرفاً ستایش مرگ نیست؛ بلکه کاستن از ارزش زندگی در این جهان است. هر اندازه زندگی این‌جهانی کم‌ارزش‌تر معرفی شود، توجیه فقر، تبعیض، سرکوب و محرومیت نیز آسان‌تر خواهد شد. از درون‌مایه‌ی چنین نگرشی، نوعی آرمان‌گراییِ آخرالزمانی سر برمی‌آورد که جهان را جایگاهی کم‌ارزش و گذرا می‌بیند و نابودی چنین جهانی که سراسر در کفر و فساد فرو رفته و اصلاح‌ناپذیر پنداشته می‌شود، نه فاجعه، بلکه پیش‌درآمدی برای رسیدن به بهشت ابدی خواهد بود. این گونه است که ایدئولوژی مرگ برپایه جنگ، خشونت و ویرانی بنا شده است. اما تاریخ برخلاف این ایدئولوژی، بارها نشان داده است که میل به زندگی و غریزه‌ی صیانت ذات نیرومندتر از ایدئولوژی مرگ است. انسان همواره ایدئولوژی‌های مرگ‌‌اندیش را کنار زده و نور زندگی بر تاریکی مرگ چیره شده است. #مصطفا_آل_احمد #ideology #اندیشه_مخالف_من https://t.me/myopponentthought 255·Aug 26

[media post] 271·Aug 24 ✒️ 🔲 توهم رهبری سیاسی مصطفا آل‌احمد در سیاست، محبوبیت هرگز جای دانش، تجربه و شایستگی را نمی‌گیرد. هنرپیشه‌ها، آوازخوانان، سلبریتی‌ها و دیگر چهره‌های محبوب، به واسطه‌ی دیده‌شدن و کاریزما، می‌توانند توجه افکار عمومی را به مسائل سیاسی و اجتماعی جلب و حساسیت‌هایی ایجاد کنند. اما، شهرت به تنهایی نه دانش سیاسی می‌آفریند و نه صلاحیت رهبری. اگرچه در مواردی انگشت‌شمار، برخی چهره‌های هنری وارد عرصه‌ی سیاست شده‌اند، اما موفقیتشان نه محصول شهرت پیشین، بلکه حاصل عملکرد سیاسی، توانایی مدیریتی و تصمیم‌گیری در مسائل پیچیده‌ی حکمرانی بوده است. هر شهروندی حق دارد دیدگاه‌های سیاسی خود را بیان کند و در عرصه‌ی عمومی به نقد و اعتراض بپردازد، اما میان «حق اظهارنظر» و «صلاحیت رهبری» فاصله‌ای جدی وجود دارد. خطای جدی هنگامی رخ می‌دهد که فردی مشهور، محبوبیت را معادل صلاحیت سیاسی بداند و سرمایه‌ی نمادین را با سرمایه‌ی فکری و سیاسی خلط کند. ماکس وبر این پدیده را ذیل مفهوم «اقتدار کاریزماتیک» توضیح می‌دهد: نفوذی که نه از تخصص، بلکه از جذابیت شخصی و برانگیختن احساسات جمعی ناشی می‌شود. این اقتدار می‌تواند در مراحل نخستین جنبش‌ها نیروی الهام‌بخش و بسیج‌کننده‌ی مهمی باشد، اما معمولاً ناپایدار است و برای تداوم باید به نهادها و عقلانیت حقوقی تبدیل شود، در غیر این صورت سیاست به هیجانات جمعی فروکاسته می‌شود. رهبر جنبش‌ها و انقلاب‌های سیاسی، صرفاً یک معترض و سخنگوی نارضایتی‌ها نیست، او باید بتواند میان نیروهای اجتماعی گوناگون ائتلاف ایجاد کند، چشم‌انداز روشنی ارائه دهد و مسئولیت پیامدهای تصمیمات خود را بپذیرد. از این رو، رهبری سیاسی نیازمند مجموعه‌ای از شایستگی‌هاست: • درک ساختار قدرت و نهادهای سیاسی • توانایی تحلیل مسائل اقتصادی، اجتماعی و حقوقی • مهارت سازمان‌دهی و ائتلاف‌سازی • قدرت تصمیم‌گیری در شرایط بحرانی • مسئولیت‌پذیری در برابر نتایج این ویژگی‌ها الزاما از دل شهرت و محبوبیت بیرون نمی‌آیند. اگرچه جوامع برای برانگیختن امید، اعتراض و بسیج اولیه به چهره‌های محبوب گرایش پیدا می‌کنند، اما برای ساختن نهادهای پایدار و عبور از بحران‌ها، بیش از هر چیز به دانش سیاسی و اجتماعی، آینده‌نگری و مسئولیت‌پذیری نیازمندند. کاریزما می‌تواند آغازگر یک حرکت سیاسی باشد، اما برای رهبری و اداره‌ی جامعه کافی نیست. رهبری سیاسی مستلزم تشکیلات سیاسی و اجتماعی، توان سازمان‌دهی و بهره‌گیری از دانش و مشاوره‌ی تخصصی است. مسئله حذف نقش چهره‌های محبوب از سیاست نیست، بلکه تفکیک دقیق میان «انگیزش اجتماعی» و «توان رهبری» است؛ تمایزی که نادیده گرفتن آن، سیاست را از حوزه‌ی تصمیم‌گیری عقلانی به قلمرو هیجان‌های ناپایدار جمعی سوق می‌دهد. #اندیشه_مخالف_من https://t.me/myopponentthought 358·Aug 19 ✒️ 🔲 سینمای مردانه مصطفا آل‌احمد پس از انقلاب «زن، زندگی، آزادی»، شماری از بازیگران زن سینمای ایران دیگر حاضر نشدند زیر قواعد حجاب اجباری به فعالیت حرفه‌ای خود ادامه دهند. آنان نمی‌خواستند در آثاری بازی کنند که حتی در خصوصی‌ترین فضاهای زندگی، شخصیت‌های فیلم با پوششی تصویر می‌شوند که نه تنها با واقعیت همخوان نیست، بلکه بازتولید دروغی است که محصول اجبار حکومتی است. بازیگرانی چون ترانه علیدوستی، کتایون ریاحی، هنگامه قاضیانی، آناهیتا نعمتی، مریم بوبانی، پانته‌آ بهرام، افسانه بایگان، معصومه قاسمی‌پور، پرستو صالحی، سحر ولدبیگی، نیوشا مدبر، فاطمه معتمدآریا، نیکی کریمی و ویشکا آسایش از جمله زنانی بودند که هر یک به شکلی این دیوارِ اجبار را فروریختند و بهای سنگین آن را نیز پرداختند؛ بهایی که از بازداشت و انزوا تا ممنوعیت از کار و مهاجرت اجباری متغیر بود. آنان حرفه و اعتباری را که سال‌ها برایش تلاش کرده بودند، برای حقیقت قربانی کردند. اما در سایه‌ی این شجاعت زنانه، پرسشی بنیادین مسکوت ماند: بازیگران و سینماگران مرد در راستای این کنش‌ها چه کردند؟ اگر حجاب اجباری را قانونی تبعیض‌آمیز بدانیم که مستقیماً زنان را هدف قرار می‌دهد، آیا مردانی که در همان صنعت مشغول به کار بودند هیچ مسئولیتی در قبال آن نداشتند؟ مردانی که حتی در صحنه‌های شنا یا حمام کمتر محدودیتی داشتند و می‌توانستند بدن نیمه‌برهنه‌ی خود را به نمایش بگذارند در حالی که چند تار موی همکار آن‌ها همواره مساله بوده است. آن جا که بازیگر مرد در صحنه خانه در مقابل همسرش (که با روسری و مانتو خوابیده یا نشسته) کاملاً راحت و با لباس خانگی بازی می‌کند، او نیز دارد به باورپذیر کردن آن موقعیتِ دروغین کمک می‌کند. آیا آنان صرفاً به این دلیل که خود مشمول این اجبار نبودند، دلیلی برای اعتراض یا کناره‌گیری نمی‌دیدند؟ این زنان برای نفی یک اجبار، موقعیت حرفه‌ای خود را به خطر انداختند، اما در میان مردان سینما، کمتر کسی حاضر شد هزینه‌ای مشابه بپردازد. این تفاوت را چگونه باید توضیح داد؟ همکاران این زن‌های شجاع به کار خود ادامه دادند و جای خالی آن‌ها را با چهره‌های تازه پر کردند، آیا مسئله تنها به شجاعت فردی برمی‌گردد، یا نشانه‌ای از آن است که تبعیض، تا زمانی که مستقیماً دامن ما را نگیرد، چندان آزاردهنده به نظر نمی‌رسد؟ از سوی دیگر، تولید هر فیلم حاصل همکاری گروهی است. همان‌گونه که هیچ بازیگری به تنهایی یک اثر را خلق نمی‌کند، هیچ روایت دروغینی نیز به تنهایی بازتولید نمی‌شود. بازیگران مرد، کارگردانان، تهیه‌کنندگان و کل نظام تولید فیلم نیز در شکل‌گیری و بازنمایی این روایت تحریف‌شده مشارکت دارند. در چنین وضعیتی این پرسش مطرح می‌شود که سهم بازیگران مرد و دیگر عوامل در بازتولید این روایت تحریف‌ شده چیست؟ اگرچه شماری از فیلمسازان و هنرمندان همگام با زنان بازیگرِ معترض، علیه این تبعیض بیانیه دادند و گاه فیلم‌های زیرزمینی ساختند، اما واقعیت تلخ این است که بخش عمده‌ای از بدنه‌ی مردانه‌ی سینما، شغل، شهرت، امنیت و پول را ترجیح داد. این مسئله‌ای فراتر از سینماست؛ آینه‌ای درباره نسبت اخلاقی ما با مفهوم بی‌عدالتی است. این‌ که آیا انسان تنها زمانی اعتراض می‌کند که خود قربانی باشد، یا می‌تواند هنگامی که تاوان تبعیض را دیگران می‌دهند، در کنار آن‌ها ایستاد؟ به این ترتیب است که هر تبعیضی دو رکن دارد: قدرتی که آن را تحمیل می‌کند و مردمی که چشم بر ستم می‌بندند. #اندیشه_مخالف_من https://t.me/myopponentthought 356·Aug 16

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 08/30/2026 · v0.2.0 · e71f70b

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

♟Liberty 🍃new idea1.9K subscribers

مرتضی کاظمی3.1K subscribers

می‌تراود رحمان!1.5K subscribers

لیبراسیون/لیبرالیسم18K subscribers

جمع مدیران نامدار ایران27.4K subscribers

تاریخ‌اندیشی ــ مهدی تدینی111.8K subscribers

محمدعلی جنت خواه107.8K subscribers

لاین‌نیوز | اخبار فوری جنگ78.7K subscribers