✒️
🔲 کشورها میمانند، حکومتها میروند
مصطفا آلاحمد
یکی از رایجترین خطاهای تحلیل سیاسی، این است که تصور شود برقراری یا قطع رابطهی یک کشور با آمریکا و غرب، بهتنهایی نقشی تعیینکننده در بقای آن حکومت دارد. اما تاریخ، چنین ادعایی را تأیید نمیکند.
در ۱۹۷۹ وقتی آمریکا از انقلابیون ایران حمایت کرد، شاه در اوج روابط دوستانه با غرب بود.
در دهه ۱۹۸۰، ایالات متحده آمریکا که درگیر جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی بود، در دوران رهبری میخائیل گورباچف مسیر گفتوگو و تعامل با این کشور را در پیش گرفت. این تعامل نهتنها به تثبیت نظام شوروی منجر نشد، بلکه چند سال بعد، به واسطهی بحرانهای اقتصادی و سیاسی، آن ابرقدرت از درون فروپاشید.
در نقطه مقابل، کره شمالی دهههاست با شدیدترین سطح انزوا و حداقل ارتباط با غرب به حیات خود ادامه داده است. همچنین حکومت معمر قذافی، پس از سالها عادیسازی روابط با غرب، سرانجام سقوط کرد. این نمونهها نشان میدهند که نه تعامل با غرب تضمینکننده بقای یک حکومت است و نه انزوا لزوماً به فروپاشی آن میانجامد.
آنچه بیش از هر عامل دیگری سرنوشت یک نظام سیاسی را رقم میزند، وضعیت درونی آن است؛ مشروعیت در میان مردم، کارآمدی، توان اقتصادی، انسجام ساختار قدرت، میزان شکاف میان حکومت و جامعه و ظرفیت مدیریت بحرانها. روابط خارجی میتوانند این روندها را تسریع یا کند کنند، اما بهندرت جایگزین عوامل بنیادین داخلی میشوند. درست است که صدام با حملهی نظامی فروریخت اما مردم عراق از این حمله استقبال کردند. پس این جا هم عوامل داخلی موثر بود.
کشورها میمانند، اما حکومتها میآیند و میروند. از همین رو، سرنوشت حکومتها پیش از آنکه در پایتختهای خارجی تعیین شود، در درون مرزهای همان کشور و در نسبت میان حکومت و جامعه رقم میخورد.
#مصطفا_آل_احمد
#مصطفی_آل_احمد
@mostafa_aleahmd
#اندیشه_مخالف_من
https://t.me/myopponentthought
Telegram
اندیشه مخالف من
مصطفا آلاحمد
11
7
1July 7, 2026 608 1 10
