Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/02/2026 · v0.2.0 · 8721010

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

🦋مُحـــی نویس🦋 (@mybluebuterfly) — Telegram — TG.ME

🦋مُحـــی نویس🦋

@mybluebuterfly · 210 subscribers

Created in 2024

Blue butterfly💙🦋

Show more

Open in Telegram

Information

Username@mybluebuterfly

CreatedMay 4, 2024

Linkt.me/mybluebuterfly

Paid reactionsAvailable

Posts Media Stats Similar Reviews

⌘K

Newest first

Newest first Oldest first

Share channel “🦋مُحـــی نویس🦋”

The short link opens the channel straight in the Telegram app — not in a browser tab.

tg.me/go/mybluebuterfly

Is this your channel? Add @tgme as admin — and see how many people click your links. Get the stats →

Channel history

Channel created May 4, 2024per Telegram

We have been tracking it since September 3, 2026

In all that time the channel has changed neither its name, nor its @username, nor its avatar.

We show only what we have seen ourselves.

Who advertises in @mybluebuterfly

No ad posts detected

The channel has not run third-party ads in the last 90 days.

Ad analytics →

Reviews

0

Log in to leave a reviewLog in

No reviews yet

Be the first to share your experience with this account.

Posts Media Stats Similar Reviews

Where to next

Hamster Kombat Announcement21.4M subscribers

Blum: All Crypto – One App14.9M subscribers

Proxy MTProto11.9M subscribers

Major Community11.5M subscribers

Telegram Tips11.1M subscribers

Pavel Durov10.9M subscribers

tapswap community10.6M subscribers

Telegram News9.7M subscribers

من عوض نشدم
اونم عوض نشده
مدل نگاه کردنمون به هم دیگه عوض شده.

از صبح، تصویر محوی از خوابی که شب گذشته دیده بودم، پشت پلک‌هایم شکل می‌گرفت.
تمام مسیر، تصاویر تار و لرزان، روی زیبایی‌های جاده‌ی سرسبز را می‌پوشاندند. هرچقدر به ذهنم فشار می‌آوردم، بی‌نتیجه بود.
داستان خواب را به یاد نداشتم.
به سمت ساری می‌رفتیم، برای دیدار چند تن از دوستان مهربان.
حوالی ظهر به مقصد رسیدیم و با استقبال گرم همیشگی روبه‌رو شدیم.
بازار آغوش‌ها و بوسه‌ها گرم بود.
صاحبخانه، به عادت من، برایم چای پررنگ و لیوانی ریخت. بعد از خوردن چای دوم بلند شدم و گفتم:
ـ شما زحمت نکشید، من چای می‌ریزم برای خودم.
در آشپزخانه، با دیدن گل سرخ نقش‌بسته بر سینه‌ی قوری، انگار جریانی از شوک وارد بدنم شد.
تکه‌های پازل خواب دیشب کنار هم نشستند و این بار، به تصاویر، صدا هم اضافه شد.
با علم به فوت مامانی سادات، از دیدنش در خانه‌اش، متعجب و خوشحال و ترسیده، پرسیدم:
ـ مامانی، اینجا چیکار می‌کنی؟؟؟؟!؟
ـ اومدم یه چیزایی رو تقسیم کنم، جان.
بعد بشقابی چینی با نقش‌ونگارهای زیبا را از کابینت بیرون کشید و به سمتم گرفت.
ـ بیا مامان‌جان، اینو ببر خونه‌ات.
اشک‌ها راه گرفتند و از گونه‌هایم روی بشقاب می‌چکیدند...
لبخند، صورت چروکیده‌اش را روشن کرد.
ـ گریه نکن، مامان‌جان.
چجوری گریه نمی‌کردم؟!
دلتنگش بودم.
دلتنگ لمس حضورش در خانه،
شنیدن صدایش،
و رنجی که از دانستنِ واقعیتِ نداشتنِ این اتفاق می‌کشیدم؛
مانند دوباره از دست دادنش بود.
خدایا، کاش این حضور، رویا نبود.
دست پیش بردم تا دستش را بگیرم.
سرمای عجیبی همه‌چیز را در خود غرق کرد.
از خواب پریدم.

Sep 2

‏نوشته بود: برای کسی که نیاز به در آغوش کشیده شدن دارد، سخنرانی نکنید🫠

میدونم که تا ابد تو یک ثانیه حسرت لمس کردنت میمونم و چقدر غریبانه تو یک ثانیه به اندازه ابدیت گیر افتادم
می‌دونی؟!
ابدیت انقدر منو کشت که جنگ جهانی اول انقدر کشته نداده بود.....

خونه تمیز
چایی
کتاب
و متاسفانه یاور همیشگیم سردرد🥲
شما چطورید؟

چند روز کتاب نخواندن، به هفته‌ها رسیده بود.

کلافه‌تر از آن بودم که فکر می‌کردم. انگار چیزی را گم کرده بودم؛ شاید خودم را، میان کلمات و ورق‌های یک کتاب.

کتاب کم‌حجمی برداشتم؛ ۸۵ صفحه. با خودم قرار گذاشتم اگر کتاب را تا پایان شب خواندم، صبح به پیاده‌روی صبحگاهی بروم. بهترین جایزه برای کسی که کم‌تحرکیِ جسمش، روحش را هم آزرده است.

کتاب را، با یک فاصله‌ی کوتاه برای شام خوردن، تا آخر خواندم. تأثیرگذار بود و احساساتم را دوباره به جریان انداخت. مخصوصاً حالا، خواندن کتابی درباره‌ی سرطان برایم بسیار دردناک است؛ اما از خواندنش لذت بردم.

شب کمتر از چهار ساعت خوابیدم. تمام مدت، در تخت به سرنوشت نویسنده‌ی «پایان‌های خوش» فکر می‌کردم؛ نویسنده‌ای که در این کتاب، به نوعی زندگی خودش را به کلمات تبدیل کرده بود.

پایان خوشی برای خودش اتفاق نیفتاد، اما من چندین بار، با خواندن کتاب‌هایش، لحظات خوبی را تجربه کرده بودم.

صبح، با شنیدن صدای زنگ ساعت موبایلم، دلم می‌خواست آن را از پنجره به حیاط پرتاب کنم؛ اما با تلاش زیادی از تخت و پتو جدا شدم، لباس پوشیدم و به پارک رفتم.

فاصله‌ی طولانی‌ای بین آخرین حضورم در پارک و امروز افتاده بود. دیگر چهره‌ی سحرخیزان پارک را نمی‌شناختم.

مثل قبل هم نتوانستم مسیرهای طولانی را بدوم، اما همین حضور دوباره در پارک و لمس آفتاب صبحگاهی لذت‌بخش بود.

با این حال، تماشای صبح، دیدن نور آفتاب که از میان شاخه‌های درختان می‌گذشت و نفس کشیدن در هوای پارک، دلتنگم کرد.

دلتنگ «ف».

شکرگزاری کردم.
برای او از دلتنگی‌هایم گفتم.
رو به آسمان و ابرها، برایش دست تکان دادم.

ف عزیزم،
تو در قلب منی؛
حتی حالا که جسم زمینی‌ات ماه‌هاست دیگر نفس نمی‌کشد.

آخرین نخ سیگارم را از پاکت بیرون می‌آورم.

آهسته در اتاق خواب را روی هم می‌گذارم.
تلاشم برای باز کردن بی‌صدای پنجره چندان موفق نیست و پنجره با صدایی شبیه کشیدن گچ روی تخته‌سیاه، صدای بلندی می‌دهد.

دوبار فندک می‌زنم.

تق.
تق.

از شعله خبری نیست.

اما جایی بالای آینه، یک فندک سبز برای مبادا نگه داشته‌ام.

این روزها حسم شبیه همان فندک سبز بالای آینه است؛
انگار من را هم برای مبادا جایی نگه داشته‌اند.

صبح بیدار می‌شوم.
چای یا قهوه درست می‌کنم و با بچه‌ها صبحانه می‌خورم.
آشپزخانه را جمع‌وجور می‌کنم.
لباس‌های شسته را تا می‌کنم و ملحفه‌های تمیز روی تخت می‌کشم.
چند خطی کتاب می‌خوانم، یا شاید آهنگی گوش کنم.
خرید می‌کنم.
جاروبرقی می‌کشم.
با دوستانم حرف می‌زنم.

اما انگار این زندگی، زندگی من نیست.

انگار من هنرپیشه‌ی دوم این نقش بوده‌ام.
نمی‌دانم بر سر بازیگر اول چه آمده، فقط می‌دانم یک روز، بی‌خبر و بدون هیچ تمرین قبلی، نقش را به من سپرده‌اند.

تقریباً هر شب، در آخرین دقایق میان خواب و بیداری، وقتی روزم را مرور می‌کنم، می‌فهمم که امروز هم نقش خودم را خوب بازی نکرده‌ام.

مطمئنم جاهای بی‌شماری دیالوگ‌هایم را فراموش کرده‌ام.
حتی شاید جایی که باید در مجلس ختمی اندوهگین می‌بودم، لبخند زده‌ام.

هر لحظه منتظرم کارگردان کات بدهد و بگوید:

«دیگر احتیاجی به حضورت نیست.
بیشتر از این فیلم را خراب نکن.»

نمی‌دانم.

فقط می‌دانم فردا صبح دوباره بیدار می‌شوم،
چای یا قهوه درست می‌کنم،
صبحانه می‌خورم،
خانه را جمع می‌کنم
و سعی می‌کنم یک روز دیگر،
نقشی را که هیچ‌وقت برایش انتخاب نشده بودم،
بازی کنم.

نیاز به یه ماساژ همراه با هپی اندینگ دارم.

(مشت و مالم بده و بعد تو سرم شلیک کنه.)

یعنی هیچ بارونی، هیچ تاریخی، هیچ مکانی، هیچ آهنگی، حتی برای یک ثانیه هم تو رو یاد من ننداخت؟

امروز، با اولین نفسی که عطرش را توی ریه‌هایم کشیدم، بغضی قدیمی راه گلویم را بست؛ بغضی که فکر می‌کردم دوازده سال پیش با رفتنش دفنش کرده‌ام.
چقدر عجیب است که آدم می‌تواند سال‌ها زندگی کند، بخندد، عاشق شود، آدم‌های دیگری را بغل کند و خیال کند تمام شده؛ اما کافی‌ست یک لحظه همان بو از جایی رد شود تا تمام آن سال‌ها فرو بریزد.

من توی یک آغوش دیگر دنبال تو گشتم و وقتی چشم‌هایم را بستم، باز هم تو بودی.
هر لمس، هر نفس، هر بوسه، مرا یک قدم به تو برمی‌گرداند؛ به جایی که فکر می‌کردم دیگر وجود ندارد.

امروز فهمیدم بعضی آدم‌ها از زندگی‌مان می‌روند، اما از تن‌مان نه.
بعضی‌ها را فراموش می‌کنیم، اما بدن‌مان فراموش نمی‌کند.
و تلخ‌ترین قسمت ماجرا این است که من بعد از دوازده سال، هنوز نمی‌دانم با این همه «تو» که در من جا مانده، باید چه کار کنم.

دلم دریا میخواهد
نشستن در کنار موج و عطر خوب شن‌هارا...
دلم تنها و غمگین است، به سان دختری کوچک که گم کرده عروسک را.
پر از بغض و پر از حسرت نشسته کنج این دنیا....🥲

از خودم، حدودا سال ۹۷

افسردگی یعنی من، خودم با خودم می‌جنگم.

خودم، قبل از همه، خودم را تخریب می‌کنم.
خودم، قبل از همه، خودم را دوست ندارم.
دیگر حتی مهم نیست دیگران درباره‌ام چه فکر می‌کنند؛ مهم این است که من، خودم را در آینه‌ی ذهنم چطور می‌بینم.
و این روزها، در چشم خودم، هیچ‌چیزِ خوبی نیستم.

این روزها در چنگال فولادی افسردگی‌ام؛ تا گردن در باتلاقی فرو رفته‌ام که هرچه بیشتر دست‌وپا می‌زنم، بیشتر پایین می‌روم.

جوش می‌زنم.
موهایم می‌ریزد.
چاق شده‌ام.
هر لباسی که می‌پوشم، به نظرم به من نمی‌آید.
حتی خط چشم‌هایم قرینه نمی‌شوند و همین چیزهای کوچک هم می‌شوند بهانه‌ای برای اینکه دوباره خودم را دوست نداشته باشم.

زندگی این روزها حسابی نفسم را بریده.
تازه فهمیده‌ام بزرگسالی چقدر سخت است؛
اینکه هر لحظه ممکن است وسط اشک‌هایت غرق شوی، اما باز باید بلند شوی و کارهایت را انجام بدهی.

موهایت را زیر دوش می‌شویی و آن‌قدر گریه می‌کنی که نفست بالا نمی‌آید.
جاروبرقی می‌کشی و یک‌دفعه وسط کار می‌نشینی روی زمین و می‌زنی زیر گریه.
آستینت به دستگیره‌ی در گیر می‌کند و انگار کسی محکم به گوشت سیلی زده باشد، درد می‌گیرد.

این روزها شب‌ها دیر تمام می‌شوند.
صبح‌ها دیر می‌رسند.
روزها شبیه خورشیدگرفتگی‌اند؛
روشنایی هست، اما انگار هیچ‌وقت به من نمی‌رسد.

این روزها دارم می‌جنگم.
با خودم،
تو خودم،
با عقلم،
با احساسم،
با آن صدایی که مدام می‌گوید کافی نیستی،
زیبا نیستی،
خوب نیستی،
و هیچ‌وقت قرار نیست حالت بهتر شود.

این روزها...
فقط دارم دوام می‌آورم.
اما کاش یک روز، زندگی چیزی بیشتر از دوام آوردن باشد.

نشسته بودم پشتِ پنجره و به خیابانی که می‌آمد نگاه می‌کردم
آسمان آبی بود
پرنده پر نمی‌زد، بر شاخه نشسته و سکوت کرده بود.
فندک زدم، از شعله هم مانند تو خبری نبود.
سیگار هم بین لب‌هایم انتظار می‌کشید.
روی میز چای‌ام سرد می‌شد،
انتظار بین موهایم با باد می‌رقصید
دستانم روی شیشه ساعت می‌کشید
تو نیامدی و انتظار دیگر کشش ندارد

#محی

امروز از اون روزا بود که از صبح، همون لحظه‌ای که بیدار شدم، دلم برات تنگ شده بود. لحظه‌ی بیداری پشت پلکم بودی. نمی‌دونم، شاید هم خوابت رو دیدم، ولی یادم نمیاد. تازگی‌ها وقتی از خواب بیدار می‌شم، یادم نمیاد خواب چی دیدم؛ فقط احساسش یادم می‌مونه.

و احساسم امروز موقع صبح، عکس تو بود.

فکر کنم توی خواب با هم بودیم. خیلی وقت بود که توی خوابم نیومده بودی، دلتنگیِ ابدی.

سرمه‌ای، رنگ غمِ نبودنته. سرمه‌ای رنگ آسمون آخر شبه، وقتی یه تکه‌ش رو ماه روشن کرده. تو مثل ماهی؛ دوری، خوشگلی، دست‌نیافتنی. نورت به قسمتی از غم من تابیده و سرمه‌ای‌ش کرده.

دیگه مشکی نیست. حالا احساسم یه رنگه؛ سرمه‌ای.

امروز خیلی سرمه‌ای‌ام. خیلی دلتنگم.

همش به این فکر می‌کردم که اگه امروز صبح بهت زنگ می‌زدم و تو جواب می‌دادی، چی بهت می‌گفتم، بعد از این همه مدت؟

احتمالاً به صدات گوش می‌کردم و می‌ذاشتم اشک از چشمام جاری بشه. صبر می‌کردم چند بار پشت سر هم بگی:

«الو... الو... بفرمایید. الو... بفرمایید.»

ولی من واقعاً کلمه‌ای نداشتم که بگم.

فقط می‌خواستم زنگ بزنم؛

جایی از این دنیا، یه گوشی زنگ بخوره

و صدای تو بگه:

«الو... بفرمایید.»

https://t.me/BoldChat_Bot?start=sec-hdiibeajhg

وقتی میایید بهم پیام میدید از یکی از دلنوشته‌ها یا عکس‌هام تعریف میکنید
دوستدارم براتون بمیرم
چطوری انقدر مهربونید؟
همچنان میتونید ناشناس هم بهم پیام بدید
به لینک زیر
برای خجالتی ها🤪

با یکدیگر‌حرف نمی‌زدند؛
اما او هنوز از دور دوستش داشت.

تختم، به جای خوابیدن، شده اتاق فکر.
به محض اینکه سرم به بالش می‌رسد، فکرهای عجیب و جورواجور توی مغزم ردیف می‌شوند.
یکی‌یکی می‌آیند جلو چشمم، قر می‌دهند و منتظرند بهشان شاباش بدهم.
امشب داشتم به این فکر می‌کردم که اصلاً چرا گذاشتی دوستت داشته باشم، وقتی تو من را دوست نداشتی؟
چطور وقتی دوستم نداشتی، می‌توانستی بگویی «دلم برات تنگ شده»؟
چطور وقتی دوستم نداشتی، این‌قدر قشنگ نگاهم می‌کردی؟
مگر وقتی کسی را دوست نداشته باشیم، می‌توانیم این‌طور دست‌هایش را بگیریم؟
مگر می‌شود کسی را دوست نداشته باشی و بدانی قهوه‌اش را چطور سفارش می‌دهد؟ عاشق چه رنگی است و از چه رنگی متنفر است؟
بدانی خواننده‌ی مورد علاقه‌اش کیست؟
تو که من را دوست نداشتی، از کجا این همه چیز را درباره‌ی من می‌دانستی دلبر؟
اصلاً... ولش کن.
دیگر فکر کردن به این‌ها چه فایده‌ای دارد؟
تو رفتی.
خیلی وقت است که رفته‌ای.
اما من نرفتم.
من هنوز همان‌جا مانده‌ام؛
در همان خاطره،
در آخرین شبی که رساندمت دم خانه،
در آخرین لحظه‌هایی که کنار تو نفس کشیدم،
در ماشین،
میان بوی ویکتوریا سکرت با عطر تنت و صدای ابی که هنوز در گوشم می‌خواند:

((این‌قدر بزرگه تنهاییِ این مرد
که حتی تو دریا نمیشه غرق کرد
من عاشقت هستم.
اینو نمی‌فهمی
یه چیزو میدونم، که خیلی بی رحمی.
همیشه میرفتی هر لحظه هر ساعت، آغوش من هز زندون نبود واست.....))
شاید بی‌رحمی‌ات این نبود که رفتی؛
این بود که قبل از رفتنت، آن‌قدر قشنگ دوستم داشتی
که من هیچ‌کدام از نشانه‌ها را ندیدم.
حالا مانده‌ام با هزار خاطره
و یک سؤال که هر شب، درست وقتی سرم به بالش می‌رسد، دوباره برمی‌گردد:
چرا نفهمیدم تو چقدر بی‌رحمی دلبر؟

نشسته بودم لبه‌ی پشت‌بوم، سیگار دوم رو روشن کرده بودم. دنبال ماه تو آسمون می‌گشتم، ولی امشب هوا ابریه و تو آسمون ماه نیست. چند بار با خودم فکر کردم، ماه کجاست؟ چون ماه همیشه تو آسمونه دیگه.

وقتی ماه تو آسمون قابل دیدن نباشه، گرگ بهتری‌ام.
کمتر شکار می‌کنم.
کمتر درنده می‌شم.
بوی خون کمتر میاد.
چشمام پر خون نیست.

وقتی ماه قابل دیدن نیست آرومم.
یه چایی دم می‌کنم، می‌شینم بغل بخاری، کتاب ورق می‌زنم.

اما امان از شبایی که ماه تو آسمونه.

می‌رم دم آینه، می‌بینم ترقوه‌ام برجسته‌تر شده.
چشمام سیاه‌تر شدن.
دستام می‌لرزن، دل‌دل می‌کنن دور گلوش حلقه بشن.

تو دهنم طعم فلز رو حس می‌کنم.
بوی خون گرم و سرخ و شور، سرم رو گیج می‌بره.

روی لبه‌ی پشت‌بوم تلوتلو می‌خورم.

یه حسی همش بهم می‌گه بپر.
شاید تونستی پرواز کنی.
حالا امتحانش کن.
بپر، شاید پر زدی.
شاید رفتی از بین ابرا، گشتی ماه رو پیدا کردی.

نمی‌دونم.

شایدم یه روزی پریدم.
شایدم یه روزی رفتم دنبال ماه، بگردم لای ابرها.

قربون دلت برم که برام تنگ نمیشه🙂