چند سال پیش معدلم رو از چیزی که میخواستم پایینتر شد و من خیلی جدی باور داشتم که دوستم چون معدلش از من بیشتر شده دیگه نمیخواد با من دوست باشه. این اولین بار نبود که همچین حسی داشتم و یک شکست رو به شخصیت خودم ربط میدادم ولی فکر میکردم حالا که مچ خودم رو گرفتم قراره آخرین بارم باشه. اخرین بار نبود من همچنان شخصیت خودم رو به همچین اعداد و ارقام فراموش شدنی پیوند میزنم، معدل و رتبه کنکور و اعداد مسخره دیگه.
در چند روز گذشته مچ خودم رو گرفتم که دارم فکر میکنم از آدمهای اطرافم دوری کنم، این کانال رو پاک کردم، اکانت میتل رو دیلیت کنم و خودم رو از زندگی فعلیم پاک کنم تا شاید بتونم زندگی دیگهای بسازم که هیچکس ندونه من توش شکست خوردم.
از اونجایی که من به آدمهای زیادی گفتم دارم برای کنکور ارشد درس میخونم و طبیعتا نمیتونم برگردم گذشته یا این رو از مغز آدمها پاک کنم؛ تصمیم گرفتم برعکس تو بوق و کرنا کنم که مثل سگ درس خوندم و رتبه مدنظرم رو نیاوردم.
دروغ گفتم اگه میخواستم به همه عالم و آدم بگم الان توی روزنامه آگهی کرده بودمش یا حتی براش جشن شکست گرفته بودم شاید هم یک بنر گنده توی شهر میزدم روی مینوشتم: «سرکار خانم میتل شکست شما را در کنکور کارشناسی ارشد تبریک میگوییم با آرزوی شکستهای فراوان.»
از اونجایی که همچنان میترسم در اون حد به همه بگم به همین جمع دویست نفره اکتفا میکنم و اونایی که ممکنه اتفاقی اینپست رو ببینن و اونایی که ممکنه این پست رو براشون فوروارد کنین.
11
1
1September 3, 2026 121 55 1
