Memento home.

دامبولی دیمبول🧘🏻‍♀️✨

Violin

میان سوگ میرقصد مگر مادر؟ کجا؟ ایران! در آغوش جسد می‌خوابد آن خواهر؟ کجا؟ ایران! پدر دنبال فرزندش، میان صد کفن خون دو چشمش از دلش خونابه‌تر، پُر تَر.. کجا؟ ایران! خیابان سخت پوشید هزاران لنگه کفشی را.. که میگوید دوپا بر تَلِ خاکستر.. کجا؟ ایران!

‏رسالت بازمانده‌ به یاد آوردن است؛ ‏او نمی‌تواند به یاد نیاورد.

نگو تقوای ما تسليم و ايثاره نگو تقدير ما صد تا گره داره به پيغام کلاغای سياه شک کن که شب جز تيرگی چيزی نمياره نخواب وقتی که هم بغضت به زنجيره

نگو رفت تا هزار آفتاب هزار مهتاب نگو کو تا دوباره بپريم از خواب بخون با من نترس از گوله دشمن بيا بيرون بيا بيرون از اين مرداب

نذاشتن هم صدايی رو بلد باشيم نذاشتن حتی با همديگه بد باشيم کتابای سفيدو دوره می کرديم که فکر شبکلاهی از نمد باشيم

دوباره قد بکش تا اوج فواره نگو اين ابر بی بارون نميذاره مث یار دلاور نشکن از دشمن ببين سر میشکنه تا وقتی سر داره

نخواب آروم گل بادوم ناباور گل دلنازک خسته، گل پر پر نگو باد ولايت پر پرت کرده دلاور قد کشيدن رو بگير از سر

نترس از گوله دشمن گل لادن که پوست شیره پوستِ سرزمين من اجاق گرم سرمای شب سنگر دليل تا سپيده رفتن و رفتن

بخواب آروم گل بی خار و بی کينه نمی بينی نشسته گوله تو سينه آخه بارون که نيست رگبار باروته سزای عاشقای خوب ما اينه

لالا لالا ديگه بسه گل لاله بهار سرخ امسال مثل هرساله هنوزم تير و ترکش قلبو ميشناسه هنوزم شب زير سرب و چکمه میناله

لالا لا لا

اگه تموم ابر های دنیا جمع بشه روی ایران و چهل هزار شبانه روز بباره، بازم بوی خون نمیره.