Silhouette

•Silhouette

واقعا از مرور متن‌هایی که توی فاز پوچیم نوشتم برگام می‌ریزه.

.

هرشب کنار دریا طوفانی بود اما صدای امواج به گوش آن‌ها نمی‌رسید. دریا می‌خروشید و می‌غرید و روح بشر را به درون می‌بلعید. روح ده‌ها انسان درمانده و صدها نهنگ فسرده با جمع کثیر جک و جانورهای کثافت، کفن می‌شد و فریاد یکصدای ارواح در دلِ طوفانِ بی‌صدا خفه می‌شد.

می‌گفت دل و روده را که بالا بیاورد حالش برمی‌گردد سرجایش. از درون خالی شدن باید حس نابی باشد. بی‌وجود و بی‌پروا، بی‌روح و بی‌نیاز. "بدون" / "خلا" / "عدم وجود" / "مرگ" / عجب لغات معرکه‌ای. باید فرار کرد یا تسلیم شد؟ بی‌شک این‌بار با بدنی نحیف و نیمه‌جان، کاملا تسلیم می‌شود. بقیه آن جنازه‌ی بی‌دل و رو…

روزهای اول به نجات امید میورزی هفته ها پس از فرار مثلِ بید می‌لرزی

مست بگذشتی و از خلوتیانِ ملکوت به تماشایِ تو آشوبِ قیامت برخاست پیشِ رفتار تو پا برنگرفت از خِجلت سروِ سرکش که به ناز از قد و قامت برخاست •Silhouette

•Silhouette

روزمرگی ۳ خواب نصفه و نیمه. کابوسِ شبانه‌ی جنگ و امتحان. صبح منگ بودم انگار کسی با مشت بر صورتم کوبیده. سلانه سلانه راهی جلسه‌ی امتحان شدم. استاد کنار میزم ایستاد و شروع کرد به داد و بیداد کردنِ بی‌مورد. نمی‌دانم شاید او هم زندگی خوبی ندارد. فکر نکنم آینده ما هم درخشان‌تر از ایشان باشد. ترس و سکوت.…

آهنگا رو گذاشته بودم روی شافل، بعد از لاله زار این پلی شد :)))

لابد بچه ها تو پس کوچه هاش بازم فیلمای جفتی طاق میزنن نئون های رو سر درِ سینما هنوز مثلِ رنگین کمون روشنن هنوز تو تئاترای اون جا میشه نشست و پیِس های بی پرده دید میشه گاهی وقتا توی کافه هاش صدای خوشِ شاملو رو شنید میدونم که تو دودِ اون کافه ها هنو پچ پچ مردنِ تختیه هنوزم یکی داره جار میزنه که چهارشن…

شاید این دفعه دیگه طلوع رو ببینم.

تیر ماه واقعا تیری هست توی قلبم.

غزل ۱۱۱/ این همه عکسِ مِی و نقشِ نگارین که نمود یک فروغِ رخِ ساقی‌است که در جام افتاد غیرتِ عشق زبانِ همه خاصان ببُرید کز کجا سِرّ‌ِ غمش در دهنِ عام افتاد من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم اینم از عهدِ ازل حاصلِ فرجام افتاد