مهنه‌وشت

دوری و رنج فاصله زاد ازْم بَبر
سینه‌یْ فراخ سوختر آید ستبر

از جور خلق، ذهن بزاید مجوس
در حول‌وحوش فاجعه زایدْت گبر

صد خنده ناکُندَت سخت شاد
صد آسمانْت گریه نبارد ز ابر

آن درد عشق، کز تو برون کرده یار
آن یار رفته از سفر آیدْت، صبر

شنگی و خوشدلی نرباید تو را
از فرط اختیارْت، نمایند جبر

ای پل‌زننده بین من و نامجو
برخور ز عمرْت بیش و دوصد کام‌ جو

برخیز و باز سوی خراسان شتاب
آرام دل بیاب و دل‌آرام جو