ماوی

نظر دادن راجب زندگی بقیه راحته تا وقتی که جای اونا قرار نگرفتی.

آخ که ساقیا، پیکا رو سنگین بریز؛

پیچ و تاب از بین موهام رفته، همون‌طور که عشق از دلم.

🤍

با همیشه موندن وقتی که هیچی موندنی نیست...؛

هیچ فکرشم نمی‌تونی کنی که آدمای اشتباهی چقدر اومدنشون می‌تونه درست باشه، وقتی که رفتنشون باعث پیدا شدنت بشه...

زنِ خوشبخت، زنی که معشوقه. زنِ عاشق، یه چشمش اشک و یه چشمش خونه.

مثلا وقتی خسرو میره ارمنستان دنبال شیرین، درگیر عیش و نوش و رابطه با ندیمه‌ها میشه، حالا اینو هم اگه بذارم پای شازده بودنش، از شیرین رابطه‌ی قبل ازدواج میخواسته، بعدشم که بخاطر قدرت میره یه زن دیگه رو می‌گیره، فرهاد که رقیب عشقیش بوده رو هم می‌کشه. اگه شیرین میرفت پیش تراپیست حتما بهش میگفتن که این …

به نظر من عشق همیشه تاکسیک بوده؛ از خسرو و شیرین بگیر تا لیلی و مجنون. اصلا عشق وقتی به معنای روانشناسانه سالم بشه، دیگه از عشق بودن میوفته، معمولی میشه، تبدیل به بی‌حسی میشه. فقط باید دید کودوم عشقه که روحت رو جلا میده، چه رنجی ارزشش رو داره؟!

اگر تو زخم زَنی، بِهْ که دیگری مَرهم و گر تو زهر دهی، بِهْ که دیگری تریاک •حافظ

[media, no text]

زن‌ها هرچه موهاشان کوتاه‌تر، قصه‌هاشان بلندتر. •علی‌رضا قاسمیان خمسه

اینکه غریبه‌ها یهو میان باهام ارتباط می‌گیرن، از احساسشون میگن یا درد و دل می‌کنن رو خیلی دوست دارم. حسِ قشنگی داره...

عشق، چیزهایی که بدون حرف زدن احساس میشه؛

دیگه تهشه؛ یا باید این ظلم بشکنه یا من زیر این همه رنجِ ایرانی بودن می‌شکنم.