این ویدیوها را دیدهاید که برای بچههای ناشنوا، حلزون کاشتهاند و وقتی برای اولینبار صدای پدر یا مادرشان را میشنوند، از شدت هیجان، میزنند زیر گریه؟
من این روزها، صبحها اینطوریام!
تقریباً ۳ سال است که بهطور مستمر جلسات تراپی دارم و حدود دوسالش را به خانم درمانگر میگفتم فکر میکنم به دارو نیاز دارم چون انرژی و انگیزهای برای شروع روز ندارم و او میگفت تا وقتی کیفیت زندگیات مختل نشده باشد، نیازی نیست و بهتر است این هیجانات را تجربه کنی...
همیشه برام سؤال بود که آدمها چطوری به همهی کارهایشان میرسند؟ چطور میتوانند روی چند پروژه کار کنند، بین کار و زندگیشان تعادل بگذارند، متمرکز باشند، بموقع سر قرارهایشان حاضر شوند و خیلی چیزهای دیگر... در حالی که من همیشه انگار یک وزنهی سنگین داشتم و مایل بودم هرچه سریعتر برگردم خانه، بارم را زمین بگذارم و بخوابم.
آیا کیفیت زندگی من «هنوز» مختل نشده بود؟
جنگ ۴۰ روزه مثل بمب وسط خانهی من ترکید. از تشبیه استفاده میکنم چون بمبها حدوداً دو کیلومتر با من فاصله داشتند اما درواقع زیر و رویم کردند که فعلاً بنا ندارم دربارهی آن بنویسم.
برای اولینبار در عمر ۱۰سالهی حرفهایم، شغلم را از دست داده بودم و چشمانداز روشنی هم برای شغل بعدی نمیدیدم و فقط ترجیح میدادم بخوابم که خواب، رؤیای فراموشیهاست... غذا نمیخوردم، به خودم و خانه نمیرسیدم. خطی نمیخواندم و نمینوشتم و بهقول ف مثل ستارهی دریایی چسبیده بودم به تخت.
لطفی که به خودم کردم این بود که به کلاس نوشتن برگشتم. دوستم بهخنده گفت تو بدون آسنترا، چطوری زندهای؟
البته که میدانست من فردا نمیروم داروخانه برای خودم آسنترا بگیرم. بهجاش از یک متخصص وقت گرفتم و وقتی ماجرای خانم درمانگر را گفتم، پرسید یعنی کیفیت زندگی شما الآن مختل نشده؟
این است که حدود دو هفتهست با تشخیص این دکتر عزیز، با قرصهای سبز و صورتی (که آسنترا هم جزوشان نیست) سر میکنم و تازه فهمیدهام آدمهای عادی چطوری «میتوانند» از خواب بیدار شوند، متمرکز باشند و به کارهایشان برسند...
و بله، آدم از اینکه در تمام این سالها همچو وزنهای را دنبال خود میکشیده، گریهاش میگیرد...
🌱 @Sara_Anahid
