دردِ دل‌های شبانه من

آدمیزاد سن و سالش را از روی تقویم و سالنامه نمی‌فهمد؛ یا شاید من این‌طور خیال می‌کنم. عددی که برای گذر عمر کنار نام‌مان می‌نشیند، از روی سال‌های رفته به خاطر نمی‌آید. از روی کوچه‌هایی به یاد می‌آید که دیگر صدای دویدن کودکی‌مان دنبال توپی دولایه در هوا پخش نمی‌شود تا لحظه‌ای که هوار همسایه‌ای همه را …

نه صدای لولای زنگ زده در آهنی حیاط شنیده می‌شود، نه چمدانی گوشه اتاق. نه بدرقه‌ای پشت شیشه فرودگاه در کار بوده، نه دست تکان دادن کنار ریل قطار تا جایی که چشم کار می‌کند. فقط یک روز یا شاید هم یک شب، میان شلوغی زندگی هر چه می‌گردی نیست. انگار هیچوقت نبوده. حتی نامش از برگ برگ دفتر خاطراتت پاک شده بدو…

نوشته بود بعضی دلتنگی‌ها نام ندارند. نوشتم مگر دلتنگی نام هم دارد. دلتنگی بوی کاغذ کهنه می‌دهد و صدای تار از خانه‌ای آن‌طرف کوچه در یک شب برفی که سراشیبی دزاشیب را پوشانده باشد و دلت بخواهد کتابی به دست بگیری و جهان را تا صفحه آخرش از یاد ببری. نوشت دلتنگی یعنی قدم زدن بی‌هدف در بازار تجریش، میان ب…

اگر بودی لابد داشتی قدم می‌زدی میان کوچه‌ای که آجر بهمنی‌های دیوارهایش در تلالو کمرنگ خورشید عصر جمعه‌ای پاییزی رنگ غروب گرفته و عطر یاس با عطر دستانت توی هوا چرخ می‌خورد. بی‌آنکه بدانی کسی پشت پنجره‌ای نیمه‌باز نفسی عمیق می‌کشد تا دلتنگی رفتنت را با دلتنگی غروب جمعه تاخت بزند. من همانم. همان دلتنگ …

نوشته در دفترم به تاریخ هفده سال پیش: گفت: «وقتی لوطی سربند ترنا بازی چیزی رو باخت بی‌برو برگرد تاوونش رو پس می‌ده. حتی اگه شرط سر جونش باشه. لوطی یا ترنا، بازی نمی‌کنه یا اگه کرد می‌دونه مردونگیش وسطه. زدن زیر شرط یعنی  نالوطی‌گری، قرشمال‌بازی که اصلا تو خون ما نیست. حالاهم که باختیم و باید بریم ای…

نوشته‌ای به تاریخ ده سال و اندی پیش. هذیانی قدیمی جا مانده در خاطرات دور. نوشته‌ای مشوش از ذهنی درگیر. درگیری ممتد. تشویشی دائمی: روی قايقی به رنگ زلال دريا نشسته‌ام و خیره‌ام به چشمانت در انتهای افق. افقی که پشت کاج‌های جنگل پر درخت تکه زمین پدری‌ام در آن‌سوی اقیانوس است. اما پدرم زمینی ندارد که ب…

شده‌ام مثل مرغ سرکنده، دلم می‌خواهد بنویسم و نمی‌شود. خیره می‌شوم به کاغذی که سفیدی‌اش هم‌رنگ ناخن‌های تو است روزی که برای خداحافظی از پشت شیشه‌های فرودگاه دست تکان دادی. گفتم: «آخه سفید هم شد رنگ لاک؟» اما تو نفهمیدی چه می‌گویم و تنها یک بوسه برایم فرستادی. یادم می‌آید روزی دوستی گفته بود یک عکس جل…

می‌خواستم برایت بنویسم چقدر جایت خالیست که بنشینیم روبروی هم چای بنوشیم. تو دستت را بگیری روی بخار فنجان و نم آن بنشیند روی حلقه طلایی انگشتری که نگینش سنگ آمیتیس است. همرنگ رژ بنفشی که نمی‌توانم از آن چشم بردارم و من جرعه جرعه داغی چای را از زبان تا معده‌ام حس کنم تا تو نفهمی که توان حرف زدن ندارم …

از زیستن میان این‌همه هیاهو خسته‌ام. بیا برویم میان قصه‌ها زندگی کنیم. توی قصه‌ها غم و درد هم زیباست. حتی اگر عاشقی به معشوق نرسد هم دل‌انگیز است. در خاطر می‌ماند. می‌شوی فرهاد، شیرین. زشت هم باشی لیلای مجنون می‌شوی، مجنون مجنون. اصلا مجنون باشی بهتر است. نشد هم یک وعده مغز چلچله می‌خوری و سورملینای…

دیشب خوابت را دیدم. لای بوته‌ها دنبال چیزی می‌گشتی. مرا که دیدی انگشتت را روی بینی گذاشتی که یعنی ساکت باشم و بعد با صدایی آرام پرسیدی: «یادت می‌آید آخرین بار کی پروانه دیده‌ای؟» روی خیسی سبز‌ه‌های جنگل نشستم و فکر کردم. پروانه‌هایی با بال‌های زرد و خال‌های سیاه همین‌موقع‌ها که بوی بهارنارنج توی هوا…

دلم می‌خواهد از حالم برایت بنویسم. مثل همان روزها که یک برگ از دفتر شصت برگ سیمی می‌کندم و با خودکار آبی روی خط‌های سیاهش برایت نامه می‌نوشتم و آن‌قدر زیر درخت نارون سر کوچه می‌ایستادم تا بیایی و به دور از چشم همسایه‌ها برسانم به دستت و فرار کنم. آن‌روزها مدام دلواپس بودم. دلشوره داشتم یا شاید اصلا …

کاش جنگ تمام شود. باران ببارد. برویم و بنشینیم روی نیمکت کنج کافه دنج. سر همان کوچه که سایه بید سر ساعت سه بعدظهر رویش میفتد. تو موکا سفارش دهی و من زل بزنم به آسمان بالای موهای پریشانت که صدای هیچ جنگنده‌ای نمی‌دهد. بعد برایت تعریف کنم از روزهای گذشته. از غم ویرانی. از غم مرگ. از روزهای تلخ. تو جرع…

کاش می‌شد بیایی و بنشینی تا روبروی هم کمی صحبت کنیم. من حرف‌های زیادی دارم. دردِ دل. نق و ناله یا هر چیزی که تو می‌خواهی بخوانی. از این فاصله دور نمی‌شود. انگار حرف‌هایم درست به بارگاهت نمی‌رسد. شده همانند این دور باطل مذاکرات غیر مستقیم. همه راضی‌اند ولی عاقبت جنگ می‌شود. ضریح و قبور و همه واسطه‌ها…

در این روزهای دور از جهان برای دلم دردِل می‌کردم. شبانه نبود. شبانه‌روز بود. می‌ترسم دوباره همه‌چیز تکرار شود. بازهم برویم و معلوم هم نیست بازگشتی باشد یا نه. دردِ دل‌هایم را اینجا می‌گذارم که یماند به یادگار برای خودم. برای آن‌هایی که اینجا خواهند ماند. اگر بزرگان صلاح دانستند به قول دوستی دوباره …

میان مه سنگینی قدم می‌زنم که از خیابان‌ بالا می‌خزد و نفس‌هایم را می‌بلعد. نور چراغ‌ها می‌لرزد و خطوطی لرزان روی سنگ‌فرش خیس باقی می‌گذارد، اما چیزی روشن نمی‌شود. هر قدمم با تردید و انتظار همراه است و هر حرکت، عبوری است از دریچه‌ای که نه آغاز دارد و نه پایان. صدایی نمی‌آید، شاید هم، پیش از رسیدن به …

در این شب و روزهایی که هر ثانیه‌اش آبستن حادثه‌ایست و هر لحظه‌اش در انتظار خبری، آن‌هم خبر رفتن جانی و سوختن جگری، نوشتن در این فضا، آن‌هم به سیاق و سبکی که من عادت دارم، آخرین کاری است که می‌توانم به آن فکر کنم. دفتر یادداشت قدیمی‌ام دوباره تبدیل شده است به دفتر خاطراتم. خاطرات که نه، درد دل‌هایم. …