•مآه تاب 🌙•

تازه و شنیدنی..✨

من عاشقانه‌ترین شعر زمان توام که بی نشانه‌ترین جای جهان توام..

⬇️ دانلود موزیک در آهنگیفای

چقدر دلم برای اون دونفر غرفه داری که امروز جونشون رو از دست دادن دلم سوخت فک کن بعد از این همه اتفاقات شب عیدی نشستی برای خودت داری سیب‌زمینی پیازتو میفروشی که یه هلیکوپتر میاد میخوره بهت و میمیری. »سنجر« @OfficialPersiaTwiter

یه سندرومی داریم به نام ترس از شروع: همون حالتیه که آدم مدام کارو عقب می‌ندازه چون فکر می‌کنه هنوز آمادگیشو نداره یا حتما خراب می‌کنه، در حالی که با یه قدم کوچیک، اون ترس خیلی وقتا از بین میره. 1991 @kafiha

بمون کنارم

[media, no text]

[media, no text]

روحم آرام گرفت .

مثل زمستان؛ ‏«من را اگر پرسیده‌ای ‏زمستانم؛ ‏روزهای درد و اندوه دلم ‏دوباره از راه رسیده‌ است.»

یه جاهایی از اعماق قلبم که نمیدونم وجود داشت هم درد میکنه.

آینده بی جون رو به امید احیا دوباره ؛ کشتن .

در من بی‌قراری غریبی است، چون افسوس رشد می‌کند و متورم می‌شود و چون اندوه ریشه می‌دواند. آیا ترس از آینده‌ای پیش‌بینی‌ناپذیر است و یا وحشت اضطراب درونی‌ام؟ دلهره‌ی میرایی‌ام بر من چیره شده. آیا می‌توانم با چنین دل‌مشغولی‌هایی به زندگی ادامه دهم؟ آیا این همه زندگی است یا رویایی پوچ؟ بر قله‌های ناامی…

تمام حسرت منم همینه زمان های از دست رفته جان های از دست رفته کی نوبت زندگی بدون رنج ما میرسه؟

‏نمیفهمی کِی شب میشه، ‏کِی اخر هفته میشه، ‏کِی وارد ماه بعد شدی، ‏اصلا کِی سال تموم‌میشه ‏بُعد زمان رو از دست دادیم انگار.