کانال اشعارمحفل شعر اوا (@mahfalsharava) — Telegram — TG.ME

کانال اشعارمحفل شعر اوا (@mahfalsharava) — Telegram — TG.ME

🌱

دلبر جانِ من،❤️

در این عالمِ پرهیاهو، اگر پناهگاهی برای جانِ خسته‌ام باشد، بی‌گمان آغوشِ امنِ حضورِ توست؛ و اگر آرامشی در میانِ طوفانِ روزگار نصیبِ دلم شود، از نسیمِ نامِ توست که بر جانم می‌وزد.

تو را چگونه وصف کنم، وقتی واژه‌ها در برابرِ شکوهِ احساست سر به تعظیم فرود می‌آورند؟ تو نه فقط محبوبِ من، که قبله‌ی دلِ آواره‌ی منی؛ همان نوری که سالکِ گم‌گشته را از تاریکیِ شب به سپیده‌ی وصال می‌رساند.

بودنت برای من، از جنسِ معجزه است؛ حضوری که بی‌هیچ هیاهویی آمد و ویرانه‌های دلم را به گلستانی از امید و شکوفه بدل ساخت. چه بسیار اندوه‌هایی که تنها با شنیدنِ صدایت رنگ باختند، و چه بسیار زخم‌هایی که تنها با لبخندت التیام یافتند.

اگر روزی از من بپرسند خوشبختی را در کجا یافته‌ای، بی‌درنگ نامِ تو را بر زبان خواهم آورد؛ چرا که برای من، خوشبختی چیزی جز لحظه‌ای هم‌نفس شدن با تو نیست. کافی است کنارم باشی، کافی است نگاهت به نگاهم گره بخورد، تا جهان با همه‌ی آشوبش، به آرامشی مقدس بدل شود.

تو همان رازی هستی که پروردگار در سینه‌ی آفرینش نهان کرد و نامش را عشق نهاد. از دور، هوای دلم را داری؛ پیش از آنکه لب به سخن بگشایم، اندوهِ نهفته در سکوتِ نگاهم را می‌خوانی و پیش از آنکه اشکم فروچکد، مرهمِ جانم می‌شوی.

با تو، خاطره‌هایم رنگِ بهشت گرفته‌اند و تلخ‌ترین دردهایم، در سایه‌ی مهربانیِ تو، به شیرین‌ترین درس‌های زندگی بدل شده‌اند. تو تنها کسی هستی که هیچ جایگزینی برایت در این جهان نمی‌شناسم؛ زیرا دل، تنها یک بار وطنِ حقیقیِ خویش را می‌یابد و وطنِ دلِ من، تا ابد، تویی.

اگر هزار بار دیگر فرصتِ زیستن داشته باشم، هزار بار دیگر دستِ تقدیر را خواهم بوسید که مرا به تو رساند. دوستت دارم؛ نه به شمارِ ستارگانِ آسمان، نه به وسعتِ دریاها، بلکه به اندازه‌ی بی‌کرانگیِ عشقی که خدا در جانِ آدمی به ودیعه نهاده است.

بمان، ای تمامِ زیباییِ زندگیِ من؛
که بی‌تو، جهان تنها سایه‌ای خاموش است،
و با تو، هر نفس، آیه‌ای از بهشت بر زمین.

تا همیشه، دل و جانم از آنِ توست. ♥️

#علیرضاسوئدی
🌱🌻https://t.me/mahfalsharava/5511