Cláir de luné ☾

روزی جهان از خواب سنگ‌ها بیدار می‌شود آنروز شاید کسی بپرسد آن همه سبزی کجا پنهان شده بود؛ شاید جایی دور؛ جایی که حقیقت مثل ریشه‌ای خاموش زیر خاک نفس می‌کشید. شاید آخرین باران راز فراموش‌شده‌ای را به یاد زمین بیاورد؛ راز قطره‌ای که از آسمان افتاد اما راه دریا را گم کرد، یا راز دانه‌ای که سال‌ها در تا…

No just wanna die five minutes after you…only five minutes.

من آدمی رؤیایی بودم، خیلی کم در واقعیت زندگی میکردم!

میگویند هر سایه ای تنی دارد و هر تصویری جلوه ای و تصویر من بازمانده‌ی واژه‌هاییست که هیچ دهانی جرئت گفتنشان را ندارد واژه های کتابی که نویسنده اش هرگز زاده نشد و ما همچنان آهسته به مفهوم استعاره ای بدل میشویم که جهان به خاطر ابهام معنایش آن را انسان نامیده.

ما عمر را به ساختن پنجره گذراندیم بی‌آن‌که جرأت گشودنش را داشته باشیم. پنجره‌هایی برای تماشای آسمان؛ نه رسیدن به آن.

سال‌هاست تاریخ، ما را ورق می‌زند و ما به اشتباه میپنداریم که خواننده‌ی آنیم.

#26🎂

پیش از آنکه نامی بر من بگذارند در رگ‌های سکوت چیزی شبیه آواز جریان داشت. نوری که خودش را از یاد برده بود و از همان فراموشی جهان رویید. و ما نیز حادثه ای در بطن حیات بودیم و هر بار که عشق ورزیدیم، تکه‌ای از آسمان به حافظه‌ی خاک بازمی‌گشت. آنگاه خالق از چشمانِ مخلوق به آفرینشِ خودش نگاه میکرد. در ف…

ساقیا بر خاک ما چون جرعه‌ها می‌ریختی گر نمی‌جستی جنون ما چرا می‌ریختی ساقیا آن لطف کو کان روز همچون آفتاب نور رقص انگیز را بر ذره‌ها می‌ریختی #مولانا

شاهدِ ساکتِ اندوهِ خود باش، مثلِ یک آباژورِ قدیمیِ غیرقابلِ تعمیر. بگذار گردِ سال‌ها بر شانه‌هایت بنشیند، بگذار هر ترکِ کوچک روایتِ سقوطِ نوری باشد که زمانی تمامِ اتاق را می‌شناخت. شاهدِ ساکتِ اندوهِ خود باش، بی‌آن‌که در پیِ نجاتش برآیی.

مثل دود، مثل غبار، مثل نور بی جانی که در انتهای یک راهرو مانده مثل دو تبعیدی، در ایستگاهی متروک که سیگار آخرشان را قسمت می کنند و برف کمی دیرتر روی شانه‌هاشان مینشیند.

و ناگهان نوبت تو میشود. بمان در ایمان حتی وقتی چیزی نمیبینی!

هر در گشوده‌ای به اتاق دیگری از پرسش ختم می‌شود، و هر پاسخ تنها سایه‌ای‌ست که لحظه‌ای روی دیوار تردید می‌افتد و ما راه را می‌رویم با این که مدام می اندیشیم به اینکه شاید مقصد پیش از ما ویران شده باشد.

هر روز تکه‌ای از خودم را در دستان عصر جا می‌گذارم و شب سبک‌تر به خانه برمی‌گردم آن‌قدر سبک که گاهی می‌ترسم روزی باد مرا با یکی از کاغذهای باطله‌ی خیابان اشتباه بگیرد.