قُقنوس؛

غمِ آدمایی که دوستشون دارم، بیشتر از غمِ خودم آزارم می‌ده.

[media, no text]

Khastam Nakon

«می‌گردی، بین فلسفه می‌گردی، لابه‌لای ادبیات می‌گردی، درون سینما می‌گردی، میان موسیقی می‌گردی؛ بلکه فیلسوفی تو را یافته باشد، ادیبی تو را نوشته باشد، فیلمسازی تو را ساخته باشد و موسیقی‌دانی تو را نواخته باشد. آدمی تشنه جرعه‌ای درک شدن است؛ می‌خواهد خودش را بخواند و ببیند و بشنود.»

Khial

«اروین د یالوم نقل قولی از فردریش نیچه در کتاب ″وقتی نیچه گریست″ می‌آورد که: «آنچه مرا نکُشد قوی‌ترم می‌سازد.» اما واقعیت این‌ است که بعضی اتفاق‌ها، باعث فرسایشِ روح و جسم آدمی می‌شوند و هربار کمی از قوّتِ آدم را، رو به تحلیل می‌برند.»

ارزش خودت رو با رفتار دیگران اندازه نگیر.

راست می‌گفت؛ خدا همیشه از جایی که هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کنی، دستت رو می‌گیره.

مثل راه رفتن توو مه می‌مونه؛ آخرِ این مسیر معلوم نیست، دست‌هامون سرده، اما پاهامون هنوز دارن به اصرارِ یه مقصدِ فرضی جلو می‌رن.

ای غم! تو با این کاروانِ‌ سوگواران تا کجا همراه می‌آیی؟ دیگر به یادِ کس نمی‌آید آغازِ این راهِ هراس انگیز چونان که خواهد رفت از یادِ کسان، افسانه‌ی ما نیز! ـ هوشنگ ابتهاج

Tekye Bar Bad (Piano)

وقتی رنج و غمِ کسی عمیقه، نصیحت‌ کردن گاهی به‌‌جای اینکه تسکین‌دهنده باشه، بی‌اعتنایی به دردش به‌نظر می‌رسه.

در برابر ″سیاست″ و ″ابتذال روزمره″، ادبیات، موسیقی یا نقاشی پادزهر خوبی است. ـ شاهرخ مسکوب

«چگونه می‌شود گریخت عزیز من؟ چگونه باید گریخت که دیگر وجود نداشت. که حتی در جای دیگری از نو زاده نشد.»