LIBANIRAN

اسناد تهاجم سال ۱۹۸۲ نشان می‌دهد که دشمن پیش از آغاز جنگ، یک واحد تخصصی رسانه‌ای برای جنگ روانی ایجاد کرده بود.

تیمی متشکل از کارشناسان ارتش و نهادهای امنیتی تشکیل شد و به تربیت فعالان رسانه‌ای لبنانی پرداخت تا نقش خود را در جنگ روانی، از جمله تبلیغ پیروزی‌های آینده پیش از وقوع آنها، ایفا کنند.

امروز نیز این موضوع تکرار شده.
این روایت از زمان توقف نبرد «اولی البأس» آغاز شد، سپس با شروع نبرد «العصف المأکول» شکل جدیدی به خود گرفت.

زیرا گفتمان سیاسی و رسانه‌ای دولت دشمن و تریبون‌های آن، و همچنین تریبون‌های متحدانش در لبنان و منطقه، بر این محور متمرکز بود که اقدام حزب‌الله چیزی جز اجرای دستورات ایران نبوده و هدف اصلی آن پشتیبانی از ایران است.



در جریان بحث‌های انتقادی دربارهٔ جبههٔ لبنان، دشمن از ادعای خود مبنی بر اینکه همه‌چیز را دربارهٔ حزب‌الله می‌داند و می‌داند چگونه فکر می‌کند، چگونه عمل می‌کند و چه برنامه‌ای دارد، عقب‌نشینی کرد.

اما جالب اینجاست که خود نتانیاهو، که پیشتر گفته بود دریافته دبیرکل حزب‌الله، شهید سید حسن نصرالله، بر تصمیم ایران تأثیر می‌گذارد نه بالعکس، بعداً گفت حزب‌الله تمام شده و آنچه باقی مانده فقط گروه‌هایی هستند که توسط سپاه پاسداران ایران رهبری می‌شوند.

دشمن این نظریه را در چارچوب تحریک رئیس‌جمهور آمریکا، دونالد ترامپ، برای ورود به جنگ علیه ایران ترویج کرد...

بر این اساس که سقوط تهران به معنای پایان خودکار حزب‌الله خواهد بود.

نیروهای متحد با آمریکا و اسرائیل در لبنان نیز در این امر مشارکت داشتند و کارزار تبلیغاتی گسترده‌ای به راه انداختند تا این روایت را تقویت کنند که مقاومت در لبنان بر اساس دستورکار ایران عمل می‌کند و ورود آن به درگیری در ۲ مارس به درخواست ایران بوده است.

اما غافلگیری از درون خود رژیم اشغالگر و در بیش از یک گزارش مبتنی بر اطلاعات امنیتی رخ داد، از جمله آنچه روزنامه «یدیعوت آحارانوت» منتشر کرد.

چرا که برای نخستین بار، سخنی متفاوت دربارهٔ پیش‌زمینهٔ اتفاقات ۲ مارس گذشته مطرح شد.

یوآو زیتون خبرنگار صهیونیست در ۷ اوت ۲۰۲۶ مقالهٔ مفصلی منتشر کرد و در آن «تکذیب» فرماندهی نظامی و امنیتی دشمن را دربارهٔ این فرضیه نقل کرد که حزب‌الله بر اساس درخواست ایران وارد نبرد شده است.



وی به نقل از «یک مقام بلندپایهٔ امنیتی» در یک گفتگوی داخلی آورده که «حزب‌الله خود را برای بازگشت به جنگ آماده کرده بود و جنگ احتمالی در ایران را فرصتی تلقی می‌کرد.

تهران به نعیم قاسم دستوری نفرستاده که به کمک او نیاز دارند و او باید وارد جنگ با اسرائیل شود. برعکس، آنها فهمیده بودند که وضعیت او پیچیده است.

او افزود: «حقیقت این است که حزب‌الله به این نتیجه رسیده بود که نمی‌تواند همچنان ضربات را، مانند ۱۵ ماه گذشته، تحمل کند.

و منتظر فرصت مناسب ماند و به ابتکار خود وارد جنگ شد تا بتواند قدرت بازدارندگی خود را بازیابد.