🏷️ترجمه یکی از پستهای وایرال ویبو درباره ییشینگ:
"نه خداحافظیای، نه سر و صدایی، نه حتی یک هاتسرچ… فقط چمدوناشو برداشت و سوار هواپیما شد و رفت.
بقیه میترسن از تب و تاب بیفتن و توجه مردم رو از دست بدن، ولی ترس جانگ ییشینگ اینه که انقدر خودش رو بدَوونه تا دیگه چیزی از خودش براش نمونه.
جانگ ییشینگ رفت. نه از قبل اعلام کرد، نه مراسم خداحافظی گرفت. دو تا چمدون برداشت و راهی آمریکا شد.
هنوز فیلمی که ماه پیش فیلمبرداریش تموم شده تو هاتسرچه، برنامههای کاریش تا آخر ماه پره، ولی اون همین که به گیت رسید، رفت و کلا ناپدید شد.
تو دنیای سرگرمی چین همه میترسن یه وقت از چشم مردم بیفتن. همه سعی میکنن شب و روز توی هاتسرچ باشن و حتی برای یه نفس کشیدن هم باید بین برنامههاشون یه جای خالی پیدا کنن که مبادا از بقیه عقب بمونن.
ولی ییشینگ درست وقتی که همهچیز داشت براش عالی پیش میرفت، ترمز کرد.
۳۵ سالشه. توی ورزشگاه لانه پرنده کنسرت گذاشته، فیلمهای بزرگش منتظر اکرانن، قراردادهای تبلیغاتیش تا سال دیگه پر شده… ولی یهدفعه تصمیم گرفته بره درس بخونه.
بقیه وقتی به این قضیه نگاه میکنن، حساب میکنن چه چیزایی رو داره از دست میده. ولی چیزی که احتمالا خودش حساب میکنه، خستگیایه که این چند سال روی هم جمع شده.
بیشتر از ده ساله که وارد این حرفه شده. نه حاشیه خاصی داشته، نه شایعه و رسوایی، نه زندگی شخصیش خوراک رسانهها بوده. برنامههاش بعضی وقتا دقیقهبهدقیقه پر بوده. حتی وقتی بدنش دیگه داشت بهش هشدار میداد، فقط یه روز استراحت میکرد و فرداش دوباره برمیگشت سر کار.
نه غر زد، نه کنار کشید، نه حاضر شد سرعتش رو کم کنه.
تا این بار.
این بار بالاخره تصمیم گرفت یه کم وایسه و به خودش فرصت بده نفس بکشه.
قرار نیست بره چند تا مدرک و عنوان بگیره و برگرده که دوباره راحتتر کار گیر بیاره. واقعیت اینه که خیلی وقته خودش رو تحت فشار گذاشته. وقتی یه فنر رو زیادی بکشیش، بالاخره یه جایی در میره.
این صنعت واقعا بیرحمانهست. همه دارن توی یه آب عمیق دستوپا میزنن و همه میترسن اگه فقط یه لحظه سرعتشون رو کم کنن، یکی از پشت سر ازشون جلو بزنه.
ولی ییشینگ درست وقتی که همهچیز داشت خوب پیش میرفت، خودش از آب اومد بیرون.
اون این مسابقه رو ول نکرده. فقط تصمیم گرفته مسیرش رو عوض کنه و یه نفس درستوحسابی بکشه.
۱۵ ساعت پرواز و اختلاف زمانی باعث میشه یه مدت از اون برنامههای کاریِ فشرده و این فشار همیشگیِ “باید ادامه بدی و نباید وایسی” فاصله بگیره.
میره سر کلاس، توی صف غذاخوری میایسته، و چند وقتی میشه یه آدم معمولی که لازم نیست جوابگوی هیچ انتظاری باشه.
وقتی برگرده، اگه بخواد بازی کنه، بخونه یا هر کار دیگهای انجام بده، باید کاری باشه که خودش واقعا هنوز دلش میخواد انجام بده؛ نه کاری که مارکت ازش انتظار داره.
آدم که ماشین نیست، نمیتونه تا ابد بدون توقف کار کنه.
حتی بهترین ماشین هم وقتی یه مدت خاموش میشه و سرویس میشه، بعدش بهتر و روانتر کار میکنه.
اینکه آدم درست وسط مسیر جرئت کنه وایسه و مسیرش رو عوض کنه، شکست نیست.
یعنی بالاخره خودش رو جدی گرفته.
حالا تو بگو؛ اگه جای اون بودی، ۳۵ سالت بود، یه فیلم پرفروش دستت بود، برنامه کنسرتهات پر بود و کلی قرارداد تبلیغاتی داشتی… سه سال دیگه هم دندون روی جیگر میذاشتی و ادامه میدادی؟
یا مثل اون، چند سال میرفتی درس میخوندی، از این فضا فاصله میگرفتی و یه نفس راحت میکشیدی؟
به نظرت بهموقع کنار کشیدن، ترسو بودنه یا اوجِ عاقل بودن؟
من که طرف دومیام.
تو چی؟"
[پ.ن: جانگ ییشینگ بعد از گرفتن مدرک تافلش، اپلای کرد و برای ادامه تحصیل به لسآنجلس رفت. به امید موفقیت پسرمون در این مرحله جدید از زندگیش🩵 ]
𝘭𝘢𝘺𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 ♪
