لاطائلات

آآآآه رنگ و روی رخت‌بسته از زندگانی‌ام تماشای عکسهایت چون تصور عبور گیاهخواری از مقابل کبابی است از جهت قورت دادن آب دهان بدون جلب توجه عرض میکنم

باید نوشته‌ای بنویسم در ستایش انفعال. به قدری تاثیرگذار و احساس‌برانگیز که هر خواننده‌ای را بعد خواندنش از انجام هر فعلی منصرف کند. به قدری که بعد نوشتنش خودم نیز از انتشارش منصرف شوم.

Mahi

تو با عشق نوشتی وقتی مهر گم شد تو مه هر چیزی که فکر میکنی گم شد، تومه به این خمیر بدشکل زمان بخشیدیم یه معنا ساعت تو چرت بود سه تا عقربه کسل

من له شدم مُردم امعاء و احشاء‌َم ریخت بیرون چون سوسک اما یاد تو هر بار شاخکهایم را تکان میداد

Pir

یک آن فکر کردم بهم تعارف کردن بیا تو هم سوار شو.

برخلاف باور غالب سازوکار این زندگی کاملا منصفانه‌ است؛ امروز من میوه‌ی درختی را میک میزنم، فرداروز ریشه‌ی درختی تن من را میک خواهد زد.

بیا هنوز چیزی نشده تکه‌ای از دندان پیش پایینی‌ام شکست. فرسایش و مرگ از همین جزئیات و اتفاقات کوچک شروع میشود. یک روز بیدار میشوم و نمیتوانم به صورت زنی لبخند بزنم. زنی را دوست بدارم. زنی را ببوسم. یا زنِ این همسایه دیوار به دیوار که از صبح با ایجاد سروصدا نگذاشته است بخوابم را بگایم.

WAKE ME UP, I'M DROWNING

[media, no text]

هم ایستاده‌ام هم فروریخته؛ گردابم.

به‌به چه صبح دلپذیر و خوبی؛ کیر توش.

هر شب همچون کودکی در جستجوی هزارپا مدام سنگ را از روی فلان عکس، فلان خاطره، فلان خیال برمیدارم بلکه خواب ربوده شده از چشمانم را زیرش پیدا کردم.

[media, no text]