﮼کی‌هور

لحظه ی تشییع من از دور بویت میرسید تا دو ساعت بعد دفنم همچنان جان داشتم

گفته بودی چرا خوب به پایان نرسید؟ راستش زور من خسته به طوفان نرسید…

من و تو خط موازی ،نرسیدن هرگز من دلم هرگز این قاعده ی هندسه را دوست نداشت

بی سبب هر ساله در فکر بهارانم ولی چون بهاران میرسد با ما خزانی می‌کند

دنیا غزلی داشت به کوتاهیه یک عمر دلگیرترین مصرع آن زیستنم بود…

من شبیه کوهم اما از وسط تا خورده ام تو تصور میکنی چوب خدا را خورده ام نه نه خیال بد نکن چوب خدا اینگونه نیست من هر آنچه خورده ام از دست دنیا خورده ام قطره ام اما هزاران رود جاری در من است غرق در دلشوره ام انگار دریا خورده ام دائما در حال تغییرم بپرس از آینه بار ها دیدن تصویر خود ، جا خورده ام…

اونایی که حوصله میکنن میشه فقط جوین بشن

https://t.me/PixVerifyBot?start=ref_736857269

@whatsmusicbot | info

مثل آن چایی که می چسبد به سرما بیشتر با همه گرمیم، با دل های تنها بیشتر درد را با جان پذیراییم و با غم ها خوشیم قالی کرمان که باشی می خوری پا بیشتر بم که بودم فقر بود و عشق اما روزگار زخم غربت بر دلم آورد این جا بیشتر هر شب عمرم به یادت اشک می ریزم ولی بعد حافظ خوانی شب های یلدا بیشتر رفته ای ، اما …

بریم شمال

Kari Ke Ba Men Hakerdi

زبان سرخ نچرخیده از روی ادب است وگرنه این سر سبز من به باد عادت داشت…

زنده ام ، هرچه زدی تیغه به شریان نرسید خیز بردار ، ببینم خطری هم داری؟ زخم ازین تیغ و تبر تا که بخواهی خوردم عشق من اره ی تن تیز تری هم داری؟