قرآن تامز | Quran TUMS

کانال رسمی کانون قرآن و عترت دانشگاه علوم پزشکی تهران به آدرس جدید منتقل شده است.

حضرت امام جعفر بن محمد الصادق(ع)، ششمین امام شیعیان، در ۱۷ ربیع‌الاول سال ۸۳ هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشودند.
پدر بزرگوارشان امام محمد باقر(ع) و مادرشان «اُمّ‌فَروه» بودند. آن حضرت در خاندان علم و امامت پرورش یافتند و از همان کودکی با معارف الهی و مکتب اهل‌بیت(ع) آشنا شدند.

پس از شهادت امام محمد باقر(ع) در سال ۱۱۴ هجری قمری، امام صادق(ع) عهده‌دار مقام امامت شدند.
دوران امامت ایشان حدود ۳۴ سال به طول انجامید و با دوره‌ای از تحولات سیاسی و ضعف حکومت اموی و سپس شکل‌گیری حکومت عباسی هم‌زمان بود.

دوران امام صادق(ع) یکی از درخشان‌ترین دوره‌های علمی تاریخ اسلام بود. ایشان با بهره‌گیری از فرصت به‌وجودآمده، به تربیت شاگردان و گسترش علوم و معارف اسلامی پرداختند.
هزاران نفر در محضر آن حضرت به فراگیری علوم مختلف پرداختند و مکتب علمی امام صادق(ع) به یکی از مهم‌ترین مراکز تولید و نشر دانش اسلامی تبدیل شد.

امام صادق(ع) در برابر جریان‌های فکری و عقیدتی گوناگون ایستادند و با استدلال و گفت‌وگو از مبانی توحید و معارف اهل‌بیت(ع) دفاع کردند.
رهبر شهید انقلاب، دوران امام صادق(ع) را دوره‌ای مهم در تبیین و تثبیت معارف اسلامی و شکل‌گیری هویت فکری شیعه می‌دانند و بر نقش آن حضرت در حفظ خط اصیل اسلام تأکید داشتند.

یکی از مهم‌ترین اقدامات امام صادق(ع)، سازمان‌دهی جامعه شیعه و تربیت نیروهای علمی و فکری بود.
آن حضرت با وجود فشارهای سیاسی، ارتباط خود را با شیعیان حفظ کردند و آنان را برای ادامه مسیر امامت و حفظ معارف اهل‌بیت(ع) آماده ساختند.

علم، عبادت، تقوا، بردباری، سخاوت و خوش‌رفتاری با مردم از ویژگی‌های برجسته امام صادق(ع) بود.
سیره ایشان نشان می‌دهد که علم در مکتب اهل‌بیت(ع) از اخلاق و معنویت جدا نیست و عالم حقیقی، خود پیش از دیگران به آنچه می‌آموزد عمل می‌کند.

امام جعفر صادق(ع) پس از سال‌ها تلاش برای گسترش معارف اسلام و مکتب اهل‌بیت(ع)، در ۲۵ شوال سال ۱۴۸ هجری قمری در مدینه به شهادت رسیدند و در قبرستان بقیع به خاک سپرده شدند.

حضرت محمد بن عبدالله(ص)، پیامبر گرامی اسلام و خاتم‌الانبیا، در ۱۷ ربیع‌الاول عام‌الفیل در شهر مکه دیده به جهان گشودند.
پدر بزرگوارشان عبدالله بن عبدالمطلب و مادرشان آمنه بنت وهب بودند. آن حضرت از خاندان بنی‌هاشم و از شریف‌ترین خاندان‌های قریش بودند.

پیامبر اکرم(ص) پیش از بعثت نیز به پاکی، امانت و درستکاری شهرت داشتند و مردم مکه ایشان را با عنوان «محمد امین» می‌شناختند.
زندگی ایشان از همان ابتدا با رنج و دشواری همراه بود؛ اما این دشواری‌ها مانع رشد شخصیت الهی و استقامت ایشان نشد.

در چهل‌سالگی و در غار حرا، با نزول نخستین آیات قرآن کریم به پیامبری مبعوث شدند و دعوت خود را با توحید و مبارزه با شرک و جاهلیت آغاز کردند.
رهبر شهید انقلاب، بعثت پیامبر اکرم(ص) را آغاز یک حرکت بزرگ برای ساختن انسان و جامعه می‌دانند؛ حرکتی که هدف آن هدایت انسان، برقراری عدالت و رهایی بشر از ظلم و جاهلیت است.

پیامبر(ص) در برابر نظام جاهلی، تبعیض، استکبار و فساد ایستادند و انسان‌ها را به توحید، عدالت و کرامت دعوت کردند.
از نگاه رهبر شهید انقلاب، بعثت یک حادثه صرفاً تاریخی نیست؛ بلکه یک الگوی همیشگی برای مقابله با جاهلیت و ساختن جامعه توحیدی است و مسلمانان باید این درس را در زندگی خود زنده نگه دارند.

پس از هجرت به مدینه، پیامبر اکرم(ص) جامعه اسلامی را بر پایه ایمان، برادری، عدالت و مسئولیت اجتماعی بنا کردند.
ایشان علاوه بر هدایت معنوی مردم، رهبری جامعه را نیز بر عهده گرفتند و برای تحقق ارزش‌های الهی در عرصه اجتماعی و سیاسی تلاش کردند.

رحمت، تواضع، صبر، گذشت و محبت به مردم از برجسته‌ترین ویژگی‌های پیامبر اکرم(ص) بود.
رهبر شهید انقلاب بارها بر این نکته تأکید کرده‌اند که پیامبر(ص) الگوی کامل انسان و جامعه اسلامی است و زندگی آن حضرت باید برای مسلمانان، سرمشق اخلاق و رفتار اجتماعی باشد.

بزرگ‌ترین میراث پیامبر اکرم(ص)، قرآن کریم و سنت و سیره ایشان است؛ میراثی که پس از قرن‌ها همچنان راهنمای انسان در مسیر توحید، عدالت و کرامت است.

امام حسن بن علی العسکری(ع)، یازدهمین امام شیعیان، در سال ۲۳۲ هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشود.
پدر بزرگوار ایشان امام هادی(ع) و مادرشان بانویی بافضیلت به نام «حُدیث» بودند.
آن حضرت در خاندان امامت و ولایت پرورش یافت و از همان دوران جوانی به علم، تقوا و فضیلت شناخته می‌شد.

پس از شهادت امام هادی(ع) در سال ۲۵۴ هجری قمری، امام حسن عسکری(ع) در حدود ۲۲ سالگی عهده‌دار مقام امامت شدند.
دوران امامت ایشان، تنها حدود شش سال به طول انجامید؛ اما از حساس‌ترین دوره‌های تاریخ تشیع بود و با حکومت خلفای عباسی، به‌ویژه معتمد عباسی، هم‌زمان شد.

رهبر شهید انقلاب، دوران امام حسن عسکری(ع) را یکی از دشوارترین دوره‌های زندگی ائمه(ع) می‌دانند؛ دورانی که فشار و مراقبت حکومت عباسی بر امام و شیعیان بسیار شدید بود.
امام عسکری(ع) در چنین شرایطی، ضمن حفظ ارتباط با شیعیان، به تبیین معارف اسلامی و تقویت جامعه شیعه پرداخت و با وجود محدودیت‌های فراوان، مسیر حرکت اهل‌بیت(ع) را ادامه داد.

یکی از مهم‌ترین اقدامات امام حسن عسکری(ع)، تقویت و سازمان‌دهی شبکه ارتباطی شیعیان بود.
ایشان از طریق نمایندگان و وکلا، ارتباط خود را با شیعیان در مناطق مختلف حفظ می‌کردند و آنان را در مسائل دینی و اجتماعی هدایت می‌نمودند.

رهبر شهید انقلاب در تحلیل زندگی امام عسکری(ع) بر این نکته تأکید دارند که آن حضرت، جامعه شیعه را برای ورود به دوران غیبت آماده می‌کرد.

از مهم‌ترین ویژگی‌های دوران امامت امام حسن عسکری(ع)، زمینه‌سازی برای غیبت حضرت ولی‌عصر(عج) بود.
امام عسکری(ع) با توجه به شرایط سیاسی و اجتماعی، شیعیان را به تدریج با مفهوم غیبت و شیوه ارتباط غیرمستقیم با امام آشنا کردند.

ایشان همچنین فرزند گرامی خود، حضرت حجت بن الحسن(عج)، را به یاران خاص معرفی کردند و زمینه را برای تداوم خط امامت در عصر غیبت فراهم ساختند.

سرانجام امام حسن عسکری(ع) در سال ۲۶۰ هجری قمری، در سن ۲۸ سالگی، در سامرا به شهادت رسیدند.
پیکر مطهر ایشان در کنار پدر بزرگوارشان، امام هادی(ع)، در سامرا به خاک سپرده شد.

رهبر شهید انقلاب درباره زندگی ائمه(ع) تأکید می‌کنند که دوران هر یک از آنان، بخشی از یک حرکت واحد و مستمر برای تحقق حاکمیت الهی و هدایت جامعه اسلامی بوده است؛ و امام حسن عسکری(ع) نیز در واپسین سال‌های عصر حضور ائمه، این مسیر را با صبر، تدبیر و استقامت ادامه دادند.

امام علی بن موسی‌الرضا(ع)، هشتمین امام شیعیان، در سال ۱۴۸ هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشودند. پدر بزرگوارشان امام موسی کاظم(ع) و مادرشان بانویی گران‌قدر به نام نجمه بودند. ایشان در دامان خاندان وحی و در محیط علم و معنویت پرورش یافتند.

پس از شهادت امام موسی کاظم(ع) در سال ۱۸۳ هجری قمری، امام رضا(ع) عهده‌دار مقام امامت شدند. دوران امامت ایشان با حکومت چند تن از خلفای عباسی، به‌ویژه مأمون، هم‌زمان بود؛ دورانی که با فشارهای سیاسی و تلاش حکومت برای کنترل جایگاه اهل‌بیت(ع) همراه بود.

امام رضا(ع) به دانش گسترده، عبادت، بردباری، سخاوت و خوش‌رفتاری با مردم شهرت داشتند. مناظرات علمی آن حضرت با پیروان ادیان و مکاتب گوناگون، جلوه‌ای از جایگاه علمی و توانایی ایشان در تبیین معارف اسلام بود.

مأمون عباسی، در اقدامی سیاسی، امام رضا(ع) را به پذیرش ولایتعهدی وادار کرد. امام(ع) با وجود نارضایتی از این اقدام، از این موقعیت برای تبیین معارف اهل‌بیت(ع)، پاسخ‌گویی به شبهات و گسترش فرهنگ توحید و امامت بهره بردند.

امام رضا(ع) به اجبار مأمون از مدینه به خراسان منتقل شدند و مدتی در شهرهایی همچون نیشابور اقامت داشتند. در جریان این سفر، حدیث مشهور «سلسلةالذهب» را بیان کردند و بر جایگاه توحید و ولایت تأکید فرمودند.

امام رضا(ع) در سال ۲۰۳ هجری قمری در طوس به شهادت رسیدند. در منابع شیعه، شهادت آن حضرت به مسمومیت از سوی مأمون عباسی نسبت داده شده است. پیکر مطهر ایشان در طوس به خاک سپرده شد و آرامگاهشان امروز در مشهد مقدس، زیارتگاه میلیون‌ها عاشق و دلداده اهل‌بیت(ع) است.

امام حسن مجتبی(ع)، دومین امام شیعیان، در پانزدهم ماه رمضان سال سوم هجری در مدینه متولد شدند. پدر بزرگوارشان امیرالمؤمنین امام علی(ع) و مادرشان حضرت فاطمه زهرا(س) بودند. ایشان نخستین فرزند امام علی(ع) و حضرت زهرا(س) و نوهٔ بزرگ پیامبر اکرم(ص) بودند و از کودکی در دامان رسول خدا(ص) پرورش یافتند.

پس از شهادت امیرالمؤمنین(ع) در سال ۴۰ هجری، امام حسن مجتبی(ع) به امامت رسیدند. دوران امامت ایشان با یکی از پیچیده‌ترین مقاطع تاریخ اسلام و رویارویی با معاویه و جریان اموی همراه بود.

امام حسن مجتبی(ع) به حلم، بردباری، سخاوت، عبادت و بزرگواری شناخته می‌شدند. ایشان در کنار شجاعت و حضور در عرصه‌های مختلف دفاع از اسلام، از کرامت و گذشت در برابر مردم نیز برخوردار بودند.
آن حضرت در دوران پیش از امامت، در کنار امیرالمؤمنین(ع) در جمل و صفین حضور داشتند و در دفاع از جبهه حق نقش فعالی ایفا کردند.

پس از رسیدن امام حسن(ع) به خلافت، معاویه با سپاهی بزرگ به مقابله با ایشان پرداخت. از سوی دیگر، ضعف و پراکندگی نیروهای امام و خیانت برخی فرماندهان، شرایطی را پدید آورد که ادامه جنگ می‌توانست به نابودی نیروهای مؤمن و از میان رفتن جریان اصیل اسلام منجر شود.

در چنین شرایطی، امام حسن(ع) با پذیرش صلح، راه دیگری برای حفظ حقیقت اسلام برگزیدند. این صلح به معنای تسلیم در برابر باطل نبود؛ بلکه تصمیمی آگاهانه برای حفظ اساس اسلام و افشای ماهیت حکومت معاویه بود.

رهبر شهید انقلاب در تحلیل این حادثه، صلح امام حسن(ع) را اقدامی سرنوشت‌ساز می‌دانند و تأکید کرده‌اند که اگر آن حضرت در آن شرایط به جنگ ادامه می‌داد، امکان نابودی خاندان پیامبر و نیروهای مؤمن وجود داشت. از نگاه ایشان، همان‌گونه که شهادت امام حسین(ع) به اسلام خدمت کرد، صلح امام حسن(ع) نیز خدمتی بزرگ به بقای اسلام بود.

پس از صلح، امام حسن(ع) از جایگاه امامت برای تبیین معارف اسلام، تربیت پیروان و افشای انحراف حکومت اموی استفاده کردند. ایشان اجازه ندادند صلح، به معنای پایان مبارزه با انحراف تلقی شود؛ بلکه شکل مبارزه را متناسب با شرایط زمان تغییر دادند.

امام حسن مجتبی(ع) پس از سال‌ها تحمل فشار و محدودیت، در سال ۵۰ هجری قمری در مدینه بر اثر مسمومیت به شهادت رسیدند. در منابع شیعی، مسمومیت ایشان به دسیسه معاویه و اقدام همسرشان جَعده بنت اشعث نسبت داده شده و ۲۸ صفر سال ۵۰ هجری به‌عنوان تاریخ مشهور شهادت آن حضرت ذکر شده است.