An Inspired Engineer

createUser("Kambiz", true, false, true);

setWindow(true, false);

enum class Fullscreen : bool { no, yes };
enum class Resizable  : bool { no, yes };

void setWindow(Fullscreen fullscreen, Resizable resizable);

setWindow(Fullscreen::yes, Resizable::no);

save(file, true);

enum class Overwrite {
    no,
    yes
};

save(file, Overwrite::yes);

if (ptr) {
    // pointer is not null
}

bool isConnected = false;

connect(server, true, false, true);

struct ConnectionOptions {
    bool enableTls = true;
    bool allowReconnect = false;
    bool verboseLogging = true;
};

connect(server, ConnectionOptions{
    .enableTls = true,
    .allowReconnect = false,
    .verboseLogging = true
});

خب گفتم که هدفم zero context switch هست و باید برای اون معماری رو تغییر میدادم، حالا کاری که کردم اینه که اومدم یه io_context تعریف کردم که هر فید برای خودش، تایمراش و کانکشنایی که داره با این context کار میکنن، یعنی فرض کنین من میخوام با binance_feed وصل بشم به بایننس و مجبورم براش یه io context بسازم، هر io context یه ترد داره که میاد boost::asio::io_context رو روی یه ترد پین میکنه و روی اون اجرا میکنه.

حالا قسمت زیبای ماجرا اینجاست که این io context رو حتما باید به یه هسته ی cpu پین کنیم تا کرنل نیاد با عشق خودش بین هسته ها این ترد رو بازی بده، پس تا اینجا داریم که یه io context میسازیم و به یه هسته پینش میکنیم و بعد پاس میدیم به یه feed.

از برجسته‌ترین شاگردان ابن سینا یا ابوعلی بود و در درس ابن سینا حضور فعال داشته و پرسش‌های پرسون و مهمی را مطرح می‌کرده کتاب المباحثات ابن سینا بیش‌تر در پاسخ به پرسش‌های او است.