خوشه چین

فهمیدم دنیا همون طوریه که هست بی هیچ دلیلی آفتاب طلوع میکنه.آدم ها به دنیا میان،میمیرن و هیچ چیز تغییری نمیکنه.این سالها فکر میکردم باید دنبال معنایی باشم،ولی حالا میدونم معنایی وجود نداره،هیچ معنایی وجود نداره ... آرامش عجیبی داره وقتی بفهمی واقعا مهم نیستی،که هیچ کدوم ازین چیزا حتی "مرگت" هیچ اهمی…

به نظرم بعضی وقت‌ها ناامیدی، برخلاف چیزی که همیشه درباره‌ش فکر می‌کنیم، اتفاق بدی نیست. گاهی فقط لحظه‌ایه که بالاخره دست از جنگیدن با واقعیت می‌کشیم؛ دست از «شاید» گفتن، انتظار کشیدن و چسبیدن به چیزی که مدت‌هاست دیگه سهم ما نیست. لحظه‌ای که می‌پذیری چیزی قرار نیست مال تو باشه درد داره؛ اما یه آرامش …

خوشه‌چین ✨

بهم میگفت من کنار اون خودم رو پیدا کردم و حالا که رفته حس می‌کنم همه چیز برام بی‌معنیه... بهش گفتم ما یه چیزایی رو کلا دیر می‌فهمیم. مثلا اینکه گاهی یک آدم وارد زندگیمون میشه و ما کنار اون، چیزهایی رو دوباره پیدا می‌کنیم که فکر می‌کردیم برای همیشه از دستشون دادیم؛ اعتماد بنفسمون، رویا‌هامون، انگیزه…

1:44 ✨

به این فکر می‌کردم که بعضی از ماها با غم و شادی‌مون ناعادلانه رفتار می‌کنیم. انگار وقتی ناراحتیم، حس می‌کنیم غمگین‌ترین آدم دنیاییم و این حال قرار نیست هیچ‌وقت تموم بشه و تمام زندگی‌مون همین لحظه‌ست. ولی وقتی که خوشحالیم، هیچ‌وقت فکر نمی‌کنیم خوشحال‌ترین آدم دنیاییم و برعکس، سریع شروع می‌کنیم به مق…

من بی تو در غریب‌ترین شهر عالمم... بی من تو در کجای جهانی که نیستی

گاهی که اینجا می‌نویسم، بعد از تمام شدن جمله‌ها، حس می‌کنم نوشته‌هایم بیشتر از آنکه پرسشی از کسی باشند یا تلاشی برای بیان دیدگاهم به دیگران، راهی هستند برای مرتب کردن آشوب ذهن خودم؛ انگار کلمه‌ها می‌آیند تا گره‌های درهم ذهنم را آرام‌آرام باز کنند، یا شاید فقط باری را که روی شانه‌ی فکرهایم مانده، سبک…

گاهی به دلتنگیاش، نمیرسه زورِ دلم...

گاهی می‌ترسم از آدم‌ها کمک بخواهم. ‏می‌ترسم همان ته‌ماندهٔ امیدم ‏به مهربانی‌شان را از دست بدهم، ‏و پس از آن، ‏حتی در خیالم نیز ‏کسی را برای پناه بردن نداشته باشم. #فاطمه_اندربای (گریزان) کانال تلگرام|@fatemeh_andarbay

هر لحظه بی تو بودنِ من، سال‌ها گذشت من از تمام مردم دنیا مسن‌ترم...

که تو جشنِ تولدش هم غرقِ خوشحالی نمی‌شه...

او ضعیف نبود؛ فرسوده بود. آن‌قدر با سختی‌ها جنگیده بود که دیگر میلی به نبرد نداشت. دلش می‌خواست از همه‌چیز فاصله بگیرد؛ تنها آرزویش رفتن بود؛ رفتنی بی‌صدا، به جایی که هیچ رنجی به او نرسد.

خوشه‌چین ✨

#روزنوشت قبلاً فکر می‌کردم زمان، همه زخم‌ها را کوچک می‌کند. فکر می‌کردم اگر مدت کافی بگذرد، درد هم کم‌کم محو می‌شود. اما هرچه بیشتر زندگی را تجربه کردم، فهمیدم شاید واقعیت چیز دیگری باشد. بعضی دردها همان‌قدر عمیق می‌مانند؛ چیزی که تغییر می‌کند، خودِ ما هستیم. یاد می‌گیریم دوباره بخندیم، کار کنیم، د…

خوشه‌چین ✨

احوال من مپرس که با صدهزار درد می‌بایدم به دردِ دل دیگران رسید... صائب