درخت باش
درختان رهروانی خاموشند. سلوکشان در سکوت رفتن است. می روند و می دوند و کسی صدای پایشان را نمی شود، بی هیاهو رسیدن رمز جوانمردی ست.
تابستان که می شود، میوه ها که می رسند، تازه باخبر می شویم که این درخت که همه ی چهار فصل پا به پای ما ایستاده بود، نایستاده بود، که او همه ی سرد و سخت زمستان را لخت و عور و بی برگ و بار دویده بود؛ و این میوه، نتیجه آن همه در نهان دویدن است.
درخت باش از راه پنهان برو، در نهان دویدن را بیاموز...
به تابستانت که رسیدی، میوه هایت خبر از راز نهانت خواهند داد...🌿
عرفان نظرآهاری
@keyhantours
