این کتاب یادداشتهای_پراکنده بهرام صادقی است. نوشتههای گهگاهی، شعرها، مصاحبهها، داستانها و نوول نیمه کاره(شاید)، عکسها، نامهها و اسنادی از زندگی دکتر_بهرام_صادقی است. به همراه مقالات و گفتگوهایی از صفدر_تقیزاده ، ضیاء_موحد ، منوچهر_بدیعی، محمد_حقوقی، ایران_صادقی (خواهر)، اکبر_افسری و بهمن_مدرک در این کتاب که به کوشش داماد وی دکتر_محمدرضا_اصلانی تهیه و تنظیم شده است. میخوانیم؛ تقریبا هر آن چیزی که تا کنون میتوان یافت کرد و یا باقی مانده است و یا باقی گذاشت از خودش. انسانی بزرگ و غریب مانند هر شهروند دیگر در تاریخ سر به مهر این خاک.
بهرام صادقی متولد ۱۳۱۵ در نجفآبادِ اصفهان است. کوتاه نویس مانند عمرش و از مهمترین چهرههای جُنگ و مکتب ادبی اصفهان بود. تنها آثار به جامانده از او، مجموعه داستان کوتاهی به نام «سنگر و قمقمههای خالی» و یک داستان بلند به نام «ملکوت» است که آن هم به همت دوست عزیزش ابوالحسن_نجفی گردآوری و چاپ شد وگرنه خودش را که میشناسید. در خلال این پراکنده نویسیها میتوان به صفات و عمق افسردگی و تنهایی او پی برد.
در یکی از نامهها آمده است: «شما بارها به من گفتهاید که ازآنرو با من دوستی میکنید که مرا هم مثل خودتان فردی ضعیف و ازکارمانده و ازپایافتاده دانستهاید؛ اما من چنین نیستم. اشتباه بسیار بزرگ شما همین جاست، شما مفهوم عمیق، عالی، بزرگ و معصوم «سرگشتگی» را با «واماندگی» و «حیرت» را با «زهواردررفتگی» و «تنهایی و بیچارگی و سرگردانی» را با «فزرتبودن قمصور و بیعرضگی و لَشی» خلط کردهاید یا شاید اشتباهی نکردهاید؛ بلکه واقعاً و از روز ازل این مفاهیم در ذهنتان چنان معانی ناجوری داشتهاند، از این پس هم شما مثل هر فرد آزاد، مختار و مستقل دیگر میتوانید که در همین عوالم ضعف و واماندگی و خالیبودن و تهیشدن از هر چیز خوب حتی درد و رنج، سیر کنید؛ اما همانطورکه بارها شفاهی گفتهام برای من چنین چیزی امکان ندارد.»
#کتاب_آخر #ملکوت_بهرام_صادقی #سنگر_و_قمقمه_های_خالی #وعده_دیدار_با_جوجوجتسو
