چیزی به نام کتاب 📚

در ارتباط با این افراد میتوانم بگویم که وقتی با این سیاق افراد برخورد میکنم یاد مصراع عاشقانه #سعدی"ترسم نبرم عاقبت از دست تو جان را" می افتم که اتفاقا در این مجال ابدا عاشقانه نیست در ذهنم! زیرا که این مدل افراد باعث دور شدن آدمی از خویشتن خود یا اصل واقعیت وجودی‌شان میشوند یا اگر بخواهم با صراحت عرض کنم،بعد از مدتی ارتباطِ نزدیک با این علف‌های هرز متوجه میشویم که دیگر خودمان نیستیم و چه بسا اینکه خودمان را هم به یاد نیاوریم!

از دیگران بسیار شنیدم که تنهایی نعمت است، اما من تنهایی را سکوی پرتابی میدانم که جهت زندگیمان را تغییر میدهد، حال این پرتاب به سمت صعود و رشد و ترقی باشد یا سقوط و انحطاط و زوال وابسته به زمان است،زمان درست... و همین تک قید این تک کلمه،بی رحمی روزگار را بیش از هر چیزی یادآور خاطر ما میشود زیرا که زمان چه با قید درست چه نادرست اگر بگذرد باز نخواهد گشت همان گونه که گفته‌اند:"هر چند که ناید باز،تیری که بشد از شست".

در رابطه با افراد بی سواد که تکلیف مشخص است،هرگونه تلاش برای فهماندن چیزی به آن ها وقتی سواد و ظرفیتی از درک آن مفهوم را ندارند همان مصداق "روی یخ دویدن" است...
اما افراد باسواد، به گمانم منظور از ایشان باید آن دسته افرادی باشد که سوادی هرچند قابل توجه در رابطه با موضوعی دارند اما تعصب و سماجت آنان روی علم خود در برابر منطقِ حاکمِ مقابل خودشان،اجازه ایجاد شرایطی مساعد برای صحبت و بحث و گفتگو را نمیدهد. ایاز هم به ظاهر منظورش از افراد باسواد این جماعت باشد که قطعا بیهوده بودن بحث با آنان "اَظهر منَ الشمس" است.

به قول ایاز با دو دسته آدم نمیشود بحث کرد: باسواد و بی سواد...

آن‌چه که هست
مرا به یادِ
آن‌چه که نیست
می‌اندازد...
#بیژن_جلالی

زیاد هم دلواپس نباش
خدا با آدم‌هایِ عاشق است...
#ایرج_پزشکزاد
📚 دایی‌ جان ناپلئون