فروغ فرخزاد میگه:
در حیرتم از خلقت آب...
اگر با درخت همنشین شود، آن را شکوفا میکند؛
اگر با آتش یکجا شود، آن را خاموش میکند؛
اگر با ناپاکی برخورد کند، آن را پاک میسازد؛
اگر با آرد درآمیزد، خمیر میشود و به نان بدل میگردد؛
و اگر با خورشید همراه شود، رنگینکمان میآفریند...
اما آب، اگر تنها بماند، رفتهرفته میگندد.
دل آدمی نیز شبیه آب است؛
از آنچه با او همنشین میشود، اثر میپذیرد و اثر میگذارد.
گاهی یک انسان، میتواند در زندگی ما همان نقشی را داشته باشد که آب برای یک درخت دارد؛
ما را دوباره سبز کند...
و گاهی یک همراهی نادرست، میتواند آرامآرام زلالی دل را بگیرد.
پس قدر باهم بودنها را بدانیم؛
قدر آدمهایی را که کنارشان دلمان زندهتر، آرامتر و روشنتر میشود.
چون انسان، در تنهایی شاید دوام بیاورد؛
اما برای شکوفا شدن، به همنشینی درست نیاز دارد.
@karkaniha
